Εισαγωγη Γεωστρατηγικής Αξίας Ελλάδος

Είναι πολλές φορές που έχει μπεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το θέμα της αξίας της Ελλάδος όσον αφορά την γεωστρατηγική της θέση, αλλά και την σημασία της χώρας σε ενα παγκόσμιο κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο. Ακόμα και σε κατιδίαν συζητήσεις μεταξύ πολιτών τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εξωτερικό η συζήτηση περί Ελλάδος αυτή την χρονική περίοδο παίρνει βαρύνουσα σημασία. Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα.. ποιά είναι η πραγματική αξία των δεδομένων αυτών και πόσο θα είναι αυτό το μερίδιο που αντιστοιχεί όντως σαν σημασία για την χώρα μας;

Η θέση της κάθε χώρας ορίζεται απο κάποιες παραμέτρους σε ενα γεωστρατηγικό πίνακα ανάλυσης που θα μπορεί να προσδιορίσει και την σχετική αξία της ώς αντικείμενο κάποιου γενικότερου πλάνου. Ποιές είναι αυτές;

Ι. Γεωοικονομία

Ο ορισμός που προσδιορίζεται απο το κατά πόσο μια χώρα μπορεί να αυτο-ικανοποιήσει τις ανάγκες του λαού της , με την δυνατότητα μάλιστα να λειτουργεί σε φιλικά διεθνές περιβάλλον και συνάμα να μπορεί να δώσει σε νέους πελάτες εκτός συνόρων το πλεόνασμα , έτσι ώστε να δημιουργήσει και ενα κύμμα συσώρευσης πλούτου εσωτερικά. Είναι ουσιαστικά ενα σύνθετο πλάνο που δημιουργείται απο ενα συνονθύλευμα παραγόντων, όπως είναι η μορφολογία εδάφους, η αυτοδυναμία μιας χώρας σε πρώτες ύλες , το πολιτιστικό στοιχείο, η τεχνολογική δυνατότητα, η δυναμικότητα της ίδιας της χώρας σε εξωτερίκευση ενεργειών τηλεπικοινωνιών-μεταφορών-παραγωγής-οικονομίας που δηλώνει και την ισχύ κατάκτησης πάνω σε άλλες χώρες χωρίς να εκδηλώσει επιθετικότητα των όπλων.

ΙΙ Γεωπολιτική.

Μιλώντας για ισχύ των όπλων είναι γνωστό σε όλους μας πως η διαδικασία και καθορισμός μιας χώρας σε διεθνή πεδία έχει να κάνει με την δυναμική και την ισχύ της σε επίπεδο διπλωματίας αλλά και στρατιωτικής ισχύς. Ενα απο τα καθοριστικότερα παραδείγματα είναι οι ΗΠΑ της δεκαετίας 1990-2000, όπου όπως ονόμασαν τον τρόπο εξωτερικής πολιτικής που εφήρμοζαν με μπροστάρη τον Kissinger ...είχε το πάνω χέρι με την "διπλωματία των κανονιοφόρων". Είτε εφήρμοζες τον τρόπο των ΗΠΑ με διπλωματικά μέσα όπως ήθελαν.. ή τον εφήρμοζαν εκείνες για τους αρνούντες με απειλές ή ακόμα και με εφαρμογή βίας... κάτι πο συμμερίστηκε και ο Bush Jr.. με την γνωστή φράση.. "you are either with us, or against us".
Επίσης σημαντικό στοιχείο το πολιτισμικό και θρησκευτικό μέρος του συνόλου που καθορίζει και τους συνδετικούς κρίκους ενός έθνους-λαού εντός της χώρας, καθώς και τελευταίο το στοιχείο της επιθετικότητας μιας χώρας που προσδιορίζεται απο την δυναμική επέκτασης που έχει.

Εδώ oι παραπάνω όροι λοιπόν μπορούν να οδηγήσουν σε μια ικανή αξιολόγηση μιας χώρας όσον αφορά γενικά την σημασία της στο παγκόσμιο στερέωμα. Τι γίνεται όμως με την Ελλάδα , και δη στο συγκεκριμένο χρονική σημείο που γράφονται τα παραπάνω;

ΕΛΛΑΔΑ.

Η Ελλάδα ώς έδαφος χώρας έχει μια ιδιαιτερότητα σε μορφολογία, τόσο όσον αφορά το ανάγλυφο αλλά και ώς γεωγραφική κομβική θέση μεταφορών και επικοινωνίες σε επίπεδο δικτύου αντικειμένων αλλά και ενεργειακών πηγών. Μια μερίδα γής που προσφέρει βουνά σε συνδυασμό με θάλασσα.. αλλά και φυσικά λεκκανοπέδια , αποτελεί επίσης ενα στρατιωτικο πλεονέκτημα σε περίπτωση άμυνας που ιστορικά έχει δημιουργήσει αρκετές φορές , εμπόδιο για κατακτητές.

Σαν πολιτισμικό στοιχείο , ειδικά σήμερα αν και έχει δεχτεί μια μεγάλη αλλοίωση με την εισροή λαθρομεταναστών αλλά και ξένων στοιχείων απο άλλες χώρες που ενισχύουν π.χ. την κλίση ανθρώπων προς την ικανοποίηση επιθυμιών και οχι αναγκών, εξακολουθεί και ακτινοβολεί (κυρίως λόγω της ιστορίας της) μια σπίθα πολιτισμού , αξιοζήλευτη στο παγκόσμιο στερέωμα. Αυτό απο μόνο του εμπεριέχει μια δυναμική που πολλοί σπεύδουν με ετερόφωτο τρόπο να καπηλευθούν (βλ. Σκόπια, Τουρκία) ή απλά να την σπιλώσουν προσπαθώντας να επιτύχουν τον δικό τους αντικειμενικό σκοπό ανά περίσταση (π.χ. δημοσιεύματα ανά καιρούς σε ξένα ΜΜΕ). Σημαντικό επίσης είναι το γεγονός πως στην χώρα επικρατεί ακόμα και σήμερα ώς επίσημη θρησκεία η ιδεολογία του Χριστιανού Ορθόδοξου που αποτελεί ενα συνεκτικό κρίκο , σε κοινωνικό επίπεδο , προσφέροντας άλλη μια δικλείδα προστασίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδος ξεκινάει ουσιαστικά απο την γεωοικονομική της κατάσταση , αφού στην πορεία, έχει χάσει κάθε ικανότητα πρωτογενής παραγωγής και ικανότητας αυτοδυναμίας για τις ανάγκες του πληθυσμού.Μάλιστα επειδή ακριβώς ο πληθυσμός έχει αυξηθεί απο την έλευση των λαθρομεταναστών, οι ανάγκες αυτές έχουν πολλαπλασιαστεί σε συνδυασμό με την αλλαγή συστήματος επιβίωσης των ιθαγενών, και έχουν επιφέρει ενα δανεισμό απο τρίτους. Ο δανεισμός αυτός έχει απλά μειώσει κάτα πολύ την δυναμική της Ελλάδος, φέρνοντας την σε θέση εξάρτησης απέναντι σε τρίτους.

Η μεγάλη χρονική διάρκεια απουσίας ηγετών επιβαρρύνει ,πρόσθετα τα παραπάνω , καθώς η τοπική πολιτική ,λειτουργεί απο ενα σημείο ανίσχυρο, χωρίς υποστήριξη διπλωματίας , φέρνοντας κάθε αίτηση/απαίτηση της χώρας , προ αρνητικού προδεδικασμένου ώς απάντηση.

Ερχόμενος τώρα στην γεωστρατηγική αξία της Ελλάδος θα πρέπει να μπούμε σε ενα συνδυασμό των παραπάνω , συν τις επικρατούσες διεθνείς συγκυρίες, για να δούμε πως ακριβώς διαμορφώνεται το τοπίο για την χώρα μας,αλλά συνάμα να δούμε και το τι σημαίνει αυτό για εμάς , σήμερα.

Στο γενικότερο γεωγραφικό τοπίο , η Ελλάδα έχοντας μια περίοπτη θέση σαν κόμβος μεταφορών , ενεργειακών αγωγών αλλά και με τις πρόσφατες ανακαλύψεις και προσπάθειες εξόρυξης ορυκτών πρώτων υλών, η χώρα φαντάζει ώς μια άκρως ενδιαφέρουσα τοποθεσία απο πλευράς επενδύσεων και πρωτογενούς οικονομικής αξίας.

Επίσης η δυνατότητα να μπορεί να λειτουργήσει ώς επιβλέπων έδαφος («φάρος» ) στην περιοχή των Βαλκανίων αλλά και των παραλίων του Αιγαίου και της Μ.Ανατολής ανεβάζει ακόμα περισσότερο την αξία αυτή , προκαλώντας ακόμα περισσότερο βλέμματα.

Το πρόβλημα όμως για ενα επενδυτή είναι πως πρόκειται για μια χώρα που λειτουργεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ενα υπαρκτό νομικό και θεσμικό πλαίσιο εθνικά που επίσης προστατεύεται τόσο τοπικά όσο και απο την ίδια την Ένωση.. στους τύπους τουλάχιστον.

Επίσης έχει ενα διογκωμένο επίπεδο διαβίωσης που λειτουργεί απωθητικά σε προσπάθεια εκμεττάλευσης απο κάποιον που θέλει το μέγιστο κέρδος με την δυνατόν χαμηλότερη προσπάθεια και επένδυση.

Η συνοχή του κοινωνικού συνόλου παρά τις όποιες αλλοιώσεις και την όποια αλλαγή συστήματος αξιών,παραμένει επίσης ενα μεγάλο πρόβλημα καθώς αποτελεί εμπόδιο εφόσον θέσει εαυτόν ώς σύνολο απέναντι σε ξένες επιθυμίες και σχέδια , στηριζόμενο είτε στο εθνικό φρόνημα ή και στο πρόσκαιρα συντεχνιακό συμφέρον.

 

Επίλογος εισαγωγής.

Όλα αυτα διαμορφώνουν μια εικόνα που μπορεί είτε να κατατάξει μια χώρα στην κορυφή ενός διεθνές πεδίου διπλωματίας και αξίας ,εφόσον τα στοιχεία παραπάνω παριστάνονται, σε ισορροπία με ομοιόμορφη αυξητική τάση προς τα πάνω. Η τάση αυτή θα δημιουργήσει και την απαραίτητη δυναμική προς επεκτατική τάση , όπου ενδυναμώνει και την ισχύ επάνω σε άλλες χώρες, κατακτώντας έτσι και την θέση δύναμης και επιρροής που θα χρειαστεί. Όλα αυτά όμως οδηγούν και στην διαδικασία ανάπτυξης των παραπάνω στοιχείων , σε μια συνεχή αλληλεπίδραση.Στο επόμενο άρθρο μου λοιπόν θα προσπαθήσω να δώσω μια εικόνα στο πως ακριβώς ,η ύπαρξη ανάπτυξης ή η υποανάπτυξη αυτών των στοιχείων καθορίζει και το πως η κάθε χώρα, θα οδηγηθεί σε ανυποληψία ή σε πιθανή αυτοκρατορία.

-----

αναφορές:

American Diplomacy by Henry Kissinger

Universal Geopolitics by Kathleen E. Branden,Fred M. Shelley

Geopolitics and discourse:: Practical geopolitical reasoning in American foreign policy by GO Tuathail, J Agnew

T Marketos - Caucasian Review of International Affairs, 2009

Many thanks to Mr. Killimantzos for his valuable help on this article.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΥΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Στο παρόν άρθρο, δε θα ασχοληθούμε ούτε θα απαντήσουμε στην ερώτηση “ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά”. Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα “τι μας συμβαίνει”; “γιατί αισθανόμαστε έτσι”; “γιατί συμβαίνουν όλα αυτά”; 
Για να δώσουμε μια λογική απάντηση, θα πρέπει να βασιστούμε σε στοιχεία και πληροφορίες, που θα επεξεργαστούμε με τη λογική μας. Θα χρησιμοποιήσουμε τις ακόλουθες τρεις πηγές:

1. το “Εγχειρίδιο Ψυχολογικού Πολέμου” που διδάσκεται στον Ελληνικό στρατό, την ύπαρξη του οποίου μπορείτε να επιβεβαιώσετε δείχνοντας το σε οποιονδήποτε Ελληνααξιωματικό, (http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/06/blog-post_3619.html). Το αντίγραφο που έχω στα χέρια μου, είναι το γνήσιο αντίγραφο που διδάσκεται στη σχολή Ευελπίδων και από εκεί είναι οι φωτοτυπίες.
2. το βίντεο στο οποίο ο Yuri Bezmenov διδάσκει τα περί ψυχολογικών επιχειρήσεων σε μια τάξη αμερικανών. (http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6555.html) Το μεγαλύτερο κείμενο παρακάτω είναι απομαγνητοφώνηση της διδασκαλίας στο βίντεο. Οσα λέει, αξιολογήστε τα εσείς.
3. Το εγχειρίδιο ψυχολογικού πολέμου του αμερικανικού στρατού.(http://thalamofilakas.blogspot.gr/2011/01/blog-post_7464.html)

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ (0.00)

“Η υπονόμευση, είναι ο όρος που χρησιμoποιούμε για να περιγράψουμε τις δραστηριότητες που χρησιμοποιούμε για να καταστρέψουμε πράγματα όπως η πίστη, η θρησκεία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα μιας χώρας στόχου”

ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ 

Το μεγαλύτερο λάθος ή καλύτερα η λανθασμένη αντίληψη είναι το γεγονός ότι όποτε μιλάμε για την KGB, για κάποιον περίεργο λόγο από τους παραγωγούς ταινιών του χόλυγουντ, μέχρι τους διδάκτορες της πολιτικής επιστήμης και τους εντός εισαγωγικών “ειδικους” επι των σοβιετικών θεμάτων ή “κρεμλινολόγους” οπως αυτοαποκαλούνται ολοι τους νομίζουν ότι η δραστηριότητα της KGB περιορίζεται στην κλοπή των σχεδίων κάποιου υπερηχητικού αεροσκάφους, την παράδοση τους στους σοβιετικούς και την πώληση τους στην σοβιετική στρατιωτική βιομηχανία.

Αυτό όμως είναι μόνο μέρος της αλήθειας.

Αν πάρουμε ολόκληρο τον προϋπολογισμό σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό που η KGB δαπανά εκτός συνόρων της σοβιετικής ένωσης, θα ανακαλύψουμε (χωρίς φυσικά να υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία) ότι η κατασκοπεία αυτή καθ’ αυτή λαμβάνει μόνο το 15% των χρημάτων, χρόνου και ανθρώπινου δυναμικού της δραστηριότητας της KGB.

Το υπόλοιπο 85% των πόρων δαπανάται στην υπονόμευση
Και σε αντίθεση με όσα γράφουν τα λεξικά Αγγλικής ο όρος υπονόμευση για την KGB σημαίνει “επιθετικές καταστρεπτικές δραστηριότητες” που σαν σκοπο έχουν να καταστρέψουν τη χώρα, έθνος ή γεωγραφική περιοχή του εχθρού.

Ωστε δεν υπαρχει ρομαντισμός εδώ.

Καθόλου

Ούτε ανατίναξη γεφυρών, ούτε μικροφίλμ μέσα σε κουτάκια κοκα κόλας, ούτε τίποτα παρόμοιο

Καμία ανοησία τύπου James Bond

Οχι. Ο υπονομευτής είναι ο φοιτητής που έρχεται στα πλαίσια ανταλλαγης φοιτητών,
ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ένας δημοσιογράφος σαν κι εμένα όπως ήμουν δέκα χρονια πριν

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ

Η Ιαπωνική και Κινεζική πολεμική τεχνη του Τζούντο μας διδάσκουν ότι (0:11:29) πρέπει πρώτα να αποφύγουμε το χτύπημα και μετά να του πιάσουμε το χέρι και να τον ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι να συγκρουστεί με τον τοίχο

Οπως βλέπετε, η χώρα – στόχος, προφανώς κανει κάτι λάθος.
Αν είναι μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις μέσα στην κοινωνία προφανώς μέσα σε μια κοινωνια υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αντιθετοι με την ίδια την κοινωνία απλοί εγκληματίες, ιδεολόγοι αντιθετοι με την κρατική πολιτικη και απλά ψυχωτικά άτομα που αντιτίθενται σε οτιδήποτε και τέλος μια μικρή ομάδα από πράκτορες ενός άλλου έθνους που αγοράστηκαν, υπονομεύτηκαν και στρατολογήθηκαν

Τη στιγμή που όλες αυτές οι κινήσεις θα καθοδηγηθούν προς την ίδια κατεύθυνση (0:12:32) είναι η ώρα να “πιάσουμε” την κίνηση αυτή και να την ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι η κίνηση να οδηγήσει την κοινωνία σε κατάρρευση.

Σε κρίση.

Ομοια με την πολεμική τέχνη.

Δεν σταματάμε έναν εχθρό. Τον βοηθάμε να πάει προς την κατεύθυνση που εμείς θέλουμε

Λοιπόν. Στο στάδιο του “εκφυλισμού”, δημιουργούνται τάσεις στην κοινωνία, σε κατεύθυνση αντίθετη με τα βασικά ήθη και αξίες της κοινωνίας.

Η εκμετάλλευση και η κεφαλαιοποίηση αυτών των τάσεων είναι ο στόχος του υπονομευτή.
Η θρησκεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ζωή, η πολιτική εξουσία, οι εργασιακές σχεσεις και τέλος τα σώματα ασφαλείας είναι το πεδίο εφαρμογης της υπονόμευσης

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ (0:07:23)

“Η υψηλότερη τέχνη του πολέμου είναι να μην πολεμάς καθόλου ! αλλά αντίθετα να υπονομεύσεις οτιδήποτε έχει αξία στην χώρα του εχθρού σου ώστε η αντιληψη της πραγματικότητας στο μυαλό του εχθρού σου να διαστρεβλωθεί σε τέτοιο βαθμό που να μην σε θεωρεί καν εχθρό.”

Και αντίθετα να πιστέψει ότι το δικό σου σύστημα, ο δικός σου πολιτισμός και τα δικά σου ήθη
αποτελούν εναλλακτικές που όχι μόνο δεν τις απεχθάνεται, αλλά τις επιθυμεί και τις προτιμά από το να πεθάνει για τις δικές του

Αυτός είναι ο τελικός στόχος της υπονόμευσης και μέχρι εδώ μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα.

Αυτό είναι στην πραγματικότητα η υπονόμευση.

Οπως είδατε, δεν είπα ούτε λέξη για ανατίναξη γεφυρών, ούτως ή άλλως οι γέφυρες δε θα προστατευσουν τον εχθρό.

Πως επιτυγχάνονται όλα αυτά;

που οδηγούν;

ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:13:42)

Οι περιοχές όπου διαμορφώνεται η κοινή γνώμη ειναι η θρησκεία, το εκπαιδευτικό σύστημα, η κοινωνική ζωή, η δημόσια διοίκηση, τα σώματα ασφαλείας και φυσικά οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. η οικονομία. Αυτά είναι τα πεδία δράσης.

Στη θρησκεία σημαίνει καταστροφή, αλλοίωση, αντικατάσταση με διάφορα σεξιστικά δόγματα που διασπούν την προσοχή των ανθρώπων. Δεν εχει σημασία αν είναι ανόητα ή αφελή, το σημαντικό είναι το κύριο θρησκευτικό δογμα να διαβρωθεί σιγά σιγά και να διαχωριστεί από την ανώτερη αποστολή της θρησκείας που είναι να φέρει τους ανθρώπους κοντά στο Θεό.

Εκπαίδευση. Αποπροσανατολισμός ώστε οι μαθητές να μην μάθουν οτιδήποτε εποικοδομητικό πραγματικό, αποτελεσματικό. Αντί για μαθηματικά, φυσική, χημεία και ξένες γλώσσες, μάθετε τους για αστικό πόλεμο, φυσικες τροφές, οικιακή οικονομία, σεξουαλικότητα, οτιδήποτε αρκεί να σε απομακρυνει από τα σημαντικά.

Μια τέτοια ομάδα είναι τα μέσα ενημέρωσης.

Κοινωνική ζωή. Αντικατάσταση των παραδοσιακών ιδρυμάτων με ψεύτικους οργανισμούς πάρτε την υπευθυνότητα των ατόμων, και αντικαταστείστε τις σχέσεις μεταξύ ατόμων, ομάδων και της κοινωνίας με τεχνητά “δημοκρατικά” σώματα

Αντί για λειτουργικές σχέσεις μεταξύ των ατόμων της κοινωνίας, εγκαταστειστε ιδρύματα κοινωνικής εργασίας μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, που εργάζονται και πληρώνονται απο ποιον; Την κοινωνία; Οχι. Οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν ενδιαφέρονται για εσάς ή την οικογένεια σας, ούτε για την κοινωνία, ενδιαφέρονται για τον μισθό τους από την κυβέρνηση

Το αποτέλεσμα της προσφοράς τους, δεν έχει σημασία μπορουν να σκαρφιστούν οτιδήποτε για να πείσουν την κυβέρνηση ότι είναι χρήσιμοι για την κοινωνία.

Πολιτική εξουσία.

Ο φυσικός φορέας πολιτικής εξουσίας που παραδοσιακά είτε εκλέγεται από το λαό είτε διορίζεται από τους εκλεγμένους από το λαό άρχοντες σταδιακά αντικαθίσταται από τεχνητά σώματα, ομαδες μη εκλεγμένων, που μπορεί να μην αρέσουν σε κανέναν και παρ’ όλα αυτά υπάρχουν.
(0:17:54) Πολιτική εξουσία. Η πολιτική εξουσία διαβρώνεται σταδιακά από ανθρώπους που δεν έχουν ουτε τα προσόντα ούτε την εξουσιοδότηση για τέτοια εξουσία. Και όμως έχουν αυτήν την εξουσια

Εργοδοτικές σχέσεις.
Σε αυτό το στάδιο των 15~20 χρόνων, καταστρέφουμε τις παραδοσιακά θεσπισμένες σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ, ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:12:31) 

Αν είναι μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις μέσα στην κοινωνία προφανώς μέσα σε μια κοινωνια υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αντιθετοι με την ίδια την κοινωνία απλοί εγκληματίες, ιδεολόγοι αντιθετοι με την κρατική πολιτικη και απλά ψυχωτικά άτομα που αντιτίθενται σε οτιδήποτε και τέλος μια μικρή ομάδα από πράκτορες ενός άλλου έθνους που αγοράστηκαν, υπονομεύτηκαν και στρατολογήθηκαν

(0:16:36) Μια τέτοια ομάδα είναι τα μέσα ενημέρωσης.
Ποιος τους ψήφισε;
Πως γίνεται να έχουν τόση δύναμη, που επηρεάζουν το μυαλό σας, που να βιαζουν το μυαλό σας ποιος τους εξέλεξε; Από που αντλούν το θράσσος να σας υποδεικνύουν τι είναι σωστό και τι όχι για τον εκλεγμένο από εσάς κυβερνήτη;
Ποιος τους έδωσε την εξουσία;
Ο Spyro Arniew τον οποίον μισεί η αριστερά τους αποκαλούσε (ενα μάτσο απατεωνες) και αυτό ακριβώς είναι.
Νομίζουν ότι ξέρουν, αλλά δεν ξέρουν.
Το επίπεδο μετριότητας σε μια μεγάλη δομή όπως οι New York Times ή η κρατική τηλεόραση δεν απαιτεί να είσαι άριστος δημοσιογράφος
Θα πρέπει να είσαι μέτριος δημοσιογράφος για να επιβιωσεις. Δεν υπάρχει πια ανταγωνισμός έτσι μπορείς να διατηρήσεις το καλό εισόδημα των εκατό χιλιάδων δολλαρίων
Αυτό είναι. Ασχετα με το αν είσαι καλύτερος ή χειρότερος.
Αρκεί να χαμογελάς στην κάμερα και να κάνεις τη δουλειά σου.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ (0:05:44) 

Ο πρώτος άνθρωπος που διαμόρφωσε τις τακτικές της υπονόμευσης ήταν ο Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος Σουν Τζού.
Διετέλεσε συμβουλος του αυτοκρατορικού στρατού στην αρχαία Κίνα. Και είπε ότι για την κατάληψη του εχθρού, ο πιο αντιπαραγωγικός, βάρβαρος τρόπος είναι ο πόλεμος στο πεδίο της μάχης.
Και ότι είναι ανόητο να διεξάγει κάποιος πόλεμο για να επιβάλει την κρατική του πολιτική.

Βασικά αποτελείται από τέσσερα χρονικά βήματα

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ (0:08:48) 

Η πρώτη φάση της υπονόμευσης είναι το στάδιο που ονομάζεται “εκφυλισμός” και απαιτούνται 15 με 20 χρονια για να εκφυλίσεις μια κοινωνία

γιατί 15 με 20 χρόνια;

γιατί αυτό είναι το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για να εκπαιδεύσεις μία γενιά μια γενιά μαθητών ή παιδιών για το χρονικό διάστημα κατα το οποίο διαμορφώνεται η ιδεολογία του, η αντίληψη για τον κόσμο και η προσωπικότητα του.
Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Η διαδικασία παίρνει 15 με 20 χρόνια. Επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, με μεθόδους προπαγάνδας, με άμεση επαφή, δεν έχει σημασία. Θα περιγράψω τις μεθόδους αργότερα.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ (0:32:00) 

Επόμενο βήμα: “Αποσταθεροποίηση”
Πάλι αυτή η λέξη σημαίνει ακριβώς ότι σημαίνει
Να αποστεθεροποιήσεις όλες τις σχέσεις, όλα τα ιδρυματα και τους οργανισμούς στη χώρα του εχθρού σου.
Πως το επιτυγχάνεις αυτό; Δε χρειάζεται να στείλεις ένα σύνταγμα πρακτόρων να ανατινάξουν γέφυρες. Οχι.
Αφήνεις τον εχθρό να το κάνει μόνος του.
Το πεδίο εφαρμογής είναι πάλι το ίδιο, με τη μόνη διαφορά ότι στο στάδιο του εκφυλισμού οι ενέργειες των πρακτόρων δεν γίνονται αντιληπτές

0:34:08 Στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, έχουμε ριζοσπαστικοποίηση
Στο στάδιο αυτό, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τίποτα, ακόμα και ανάμεσα στα μέλη της ίδιας οικογένειας Ο άντρας και η γυναίκα, δεν μπορούν να συμφωνήσουν τί είναι προτιμότερο
π.χ. Ο σύζυγος θέλει τα παιδιά να τρώνε στο τραπέζι και η σύζυγος θέλει να τρώνε όπου ναναι
και να γεμίζουν τον τόπο ψίχουλα
Δεν μπορούν να συμφωνήσουν, αν δεν μαλώσουν.
Είναι αδύνατο να επιτευχθεί ένας δημιουργικός συμβιβασμός μεταξύ γειτόνων
Θα πει π.χ. ο ένας “δε θέλω να κάνεις δουλειές την ώρα αυτή, γιατί την ώρα αυτή βγάζω το σκύλο μου βόλτα και ο θόρυβος τον εκνευρίζει”
Δεν μπορούν να τα βρουν. Θα πρέπει να πάνε στα δικαστήρια
Ριζοσπαστικοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων.
Οχι συμβιβασμοί. Πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος.
Οι φυσιολογικά εγκαθιδρυμένες σχέσεις μεταξύ των μελών της κοινωνίας, αποσταθεροποιούνται.
Οι σχέσεις μεταξύ δασκάλων και μαθητών στα σχολεία και τα κολλέγια.
Καυγάς.
Οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων ριζοσπαστικοποιούνται
Δεν υπάρχει αποδοχή των αιτημάτων των εργαζομένων

Στο στάδιο του εκφυλισμού που σας εξηγούσα πριν, οι σπουδαστές που έλειπαν, τώρα επιστρέφουν απο την ΕΣΣΔ πίσω εδώ ή, αν είχαν ήδη επιστρέψει, τώρα αναλαμβάνουν δράση.

οι “ναρκωμένοι”, σηκώνονται.
Ηταν σε αδράνεια για 15 με 20 χρόνια. Τώρα γίνονται αρχηγοί ομάδων,κύρηκες, δημόσια πρόσωπα ενεργοποιούνται πολιτικά.

Ξαφνικά βλέπετε έναν ομοφυλόφιλο που πριν 15 χρόνια έκανε τις βρωμοδουλειές του και κανείς δεν το μάθαινε. Τώρα μετατρέπει την ομοφυλοφιλία σε πολιτικό θέμα.
Απαιτεί αναγνώριση, σεβασμό, ανθρώπινα δικαιώματα και επηρεάζει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων και η βία ξεσπάει μεταξύ αυτού και της αστυνομίας, αυτού και των υπολοίπων πολιτών, δεν έχει σημασία ο λόγος. Μπορεί να είναι οι άσπροι εναντίον των μαύρων, οι κίτρινοι εναντίον των άσπρων, δεν έχει σημασία ποια είναι η διαχωριστική γραμμή.

Αρκεί οι ομάδες να έρχονται σε απ’ ευθείας σύγκρουση, ακόμα και ένοπλη.
Αυτή είναι η διαδικασία της αποσταθεροποίησης.
Οι αδρανείς πράκτορες, γίνονται ηγέτες των κινημάτων αποσταθεροποίησης.

Και δεν έστειλε ο σύντροφος Αντρώπωφ τον σύντροφο Ιβανώφ.
Τα άτομα που θα κάνουν τη δουλειά, είναι ήδη εδώ. Εϊναι αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας.
Μερικές φορές χρηματοδοτούνται από διάφορα ιδρύματα για τον “δίκαιο αγώνα τους”.
Ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα γυναικών, δικαιώματα μεταναστών, οτιδήποτε
Και υπάρχουν Αμερικάνοι που τους χρηματοδοτούν με δωρεές χωρίς να το καταλαβαίνουν

Η διαδικασία της αποσταθεροποίησης, οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κρίση

Προσωπικά ασχολούμουν με αυτό το στάδιο στα αναπτυσόμενα κράτη.

Η διαδικασία ξεκινά, όταν οι επίσημοι οργανισμοί του κράτους δεν μπορούν να λειτουργήσουν πια.
Και έτσι, έχουμε τεχνητούς οργανισμούς που επιβάλλονται στην κοινωνία
Μη εκλεγμένες επιτροπές, ΜΚΟ, περίεργες ομάδες που ισχυρίζονται ότι ξέρουν
τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η κοινωνία, έχοντας ένα μείγμα θρησκείας και ιδεολογίας,

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (0:41:00) 

Στο στάδιο της κρίσης, όλα αυτά τα τεχνητά σώματα διεκδικούν την εξουσία.
Και αν τους την αρνηθούν, τη διεκδικούν δια της βίας
Στην περίπτωση του Ιράν για παράδειγμα, ξαφνικά εμφανίστηκαν επαναστατικές επιτροπές
Για ποια επανάσταση; Δεν υπήρχε επανάσταση εδώ.
Και παρ’ όλα αυτά είχαν επιτροπές.
Απέκτησαν εξουσία δικαστική, την εξουσία να εκτελούν τους αντιφρονούντες, όλες αυτές τις εξουσίες σε ένα πρόσωπο που πιθανόν σπούδασε στο Χάρβαρντ που επέστρεψε στη χώρα του και νομίζει ότι έχει την απάντηση για όλα τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.

Κρίση έχουμε όταν η κοινωνία δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει παραγωγικά.

Και καταρρέει. Αυτή είναι προφανώς η έννοια της κρίσης.

Και έτσι, η κοινωνία αναζητά έναν σωτήρα
οι ομάδες περιμένουν να έρθει ένας Μεσσίας.
οι εργαζόμενοι λένε “έχουμε οικογένειες να θρέψουμε”
Ας αποκτήσουμε μια ισχυρή κυβέρνηση. Μια σοσιαλιστική ίσως κυβέρνηση
Μια κυβέρνηση που να βάλει τους εργοδότες στη θέση τους και να μας ξαναδώσει δουλειά.

Χρειαζόμαστε έναν ισχυρό άντρα. Μια ισχυρή κυβέρνηση.

Εναν ισχυρό ηγέτη. Εναν σωτήρα.

Ο πληθυσμός έχει κουραστεί και έχει αηδιάσει με όλα αυτά που συμβαίνουν.
Και ιδού! Εχουμε έναν σωτήρα!
Είτε έρχεται ένα άλλο έθνος, είτε οι ομάδες μαρξιστών, λενινιστών, οι σαντινίστας, ο Μουζουρέλα, δεν έχει σημασία.

Ερχεται ο σωτήρας και λέει : “Εγώ θα σας οδηγήσω”.

Και υπάρχουν δύο εναλλακτικές εδώ.
Ο εμφύλιος πόλεμος, και η εισβολή. (!!!)

Βλέπετε πως πάει;

Εμφύλιος όπως στο Λίβανο για παράδειγμα.
Εμφύλιος που επιβλήθηκε εξωτερικά από την PLO
Εισβολή είχαμε σε πολλές χώρες όπως π.χ. στο Αφγανιστάν (μιλάει για τη Ρώσικη εισβολή) οποιαδήποτε χώρα της ανατολικής Ευρώπης στην οποία έγινε Ρώσικη εισβολή

Αλλα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΑΛΥΝΣΗΣ (0:43:55) 

Το επόμενο στάδιο είναι η εξομάλυνση.
Η λέξη εξομάλυνση χρησιμοποιείται ειρωνικά φυσικά, είναι δανεισμένη από το 1968 στην Τσεχοσλοβακία, όταν η σοβιετική προπαγάνδα και μετά από αυτούς και η New York Times δήλωναν: “Τώρα η κατασταση εξομαλύνθηκε”
δεν υπάρχει πια άνοιξη της Πράγας, δεν υπάρχει επανάσταση, δεν υπάρχει βία. Ολα είναι “ομαλά” (normal)
Σε αυτό το στάδιο, οι αυτοδιορισμένοι άρχοντες της κοινωνίας, δε χρειάζονται άλλες επαναστάσεις πια.

Το στάδιο είναι το αντίθετο της αποσταθεροποίησης. Είναι μια προσπάθεια να
σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα.

Και τώρα, όλοι αυτοί οι επαναστάτες, οι ακτιβιστές, οι συνδικαλιστές, οι απελευθερωτές, οι ομοφιλόφιλοι επαναστάτες, οι καθηγητές, οι μαρξιστές, οι λενινιστές, εξοντώνονται.
Φυσική εξόντωση μερικές φορές. (θάνατος)
Εκαναν τη δουλειά μας.
Δεν τους χρειαζόμαστε πια.
Οι νέοι ηγέτες θέλουν σταθερότητα. Για να δρέψουν τους καρπούς της νίκης τους.

Οχι άλλες επαναστάσεις. Παρακαλώ.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ (0:45:17) 

Και αυτό έχει γίνει σε πολλές χώρες.
Θυμάστε το Μπαγκλαντές; Εκεί δραστηριοποιήθηκα εγώ.
Πρώτα είχαν τον Τζιμουραχμάντ (ή κάπως έτσι)
το 1971 ήταν ο ηγέτης του “λαϊκού κόμματος” είχε μουστάκι σαν του Στάλιν
πέντε χρόνια αργότερα, δολογονήθηκε από τους πρώην συναγωνιστές του.
Είχε εκπληρώσει την αποστολή του.
Στο αφγανιστάν, αυτό έγινε τρείς φορές. Πρώτα ήταν ο Οσταράκι, μετά ο Αμίντ, τώρα είναι ο Μπαμπράκ Αμάλ.
Αλληλοσκοτώθηκαν ο ένας μετά τον άλλον.
Ο πρώτος εκφύλισε τη χώρα, ο δεύτερος την αποσταθεροποίησε, ο τρίτος έφερε την κρίση.

Γεια σας σύντροφοι. Μπαμ.
Μόνο ο Μπαμπράκ Αμάλ επέστρεψε στη Ρωσία και του δόθηκε θέση εξουσίας.

Το ίδιο συνέβη στη Γρενάδα.
Ο Μορίς Μπίσοπ (μαρξιστής) δολοφονήθηκε από τον Ωστιν ή κάπως έτσι, έναν στρατηγό που ήταν επίσης μαρξιστής.
Οχι άλλες επαναστάσεις. Εξομάλυνση τώρα.
Οχι άλλες απεργίες, όχι άλλοι ομοφυλόφιλοι, όχι άλλα φεμινιστικά κινήματα
όχι άλλα κινήματα γενικώς.

Καλή σταθερή δημοκρατική προλεταριακή ελευθερία.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ (0:48:10) 

Για να αντιστρέψουμε την διαδικασία στο στάδιο της εξομάλυνσης, απαιτείται οπωσδήποτε στρατιωτική επέμβαση.

Καμιά άλλη δύναμη στον πλανήτη δεν μπορεί να αντιστρέψει τη διαδικασία εδώ.

Στο στάδιο της κρίσης, δεν απαιτείται η χρήση στρατιωτικής βίας 
απαιτούνται δραστικά μέτρα. Οπως στην Χιλή.
όπου πράκτορες της CIA εμπόδισαν την εισβολή και την δημιουργία εμφυλίου.
Συντηριτικά μέτρα. Υποστήριξη. Με χρήματα, με τεχνογνωσία, δεν έχει σημασία. για να αποτραπεί η μετατροπή της κρίσης σε εμφύλιο ή εισβολή.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ (0:49:20) 

Τώρα, στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, η διαδικασία μπορεί επίσης να αντιστραφεί.
Και είναι ευκολότερο να γίνει εδώ. Χωρίς ανάμιξη της CIA
Ξέρετε τι χρειάζεται να γίνει εδώ;
περιορισμός κάποιων ελευθεριών των ομάδων που αυτοπροσδιορίζονται σαν αντίθετες στην κοινωνία.
τόσο απλό.
ομως όχι. τα ΜΜΕ θα πουν ότι αυτό είναι αντίθετο με το σύνταγμα της χώρας.
Πως μπορεί να γίνει;
Με τη χρήση της εξουσίας. Να αφαιρεθούν δικαιώματα από τους εγκληματίες
δεν ακούγεται καλό ε;
κι έτσι πρέπει να έχουν δικαιώματα οι εγκληματίες.
και να συνεχίζουν το έργο καταστροφής της χώρας.

Δεν εννοώ όμως εδώ ακραία πράγματα. Δεν εννοώ να βάλουμε όλους τους ομοφυλόφιλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
αλλά να μην τους επιτρέψουμε να αναλάβουν πολιτική δράση.
να μην τους εκλέξουμε σε θέσεις εξουσίας είτε σε επίπεδο δήμου, είτε πολιτείας, είτε εθνικού.
πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικάνοι, ότι ένα τέτοιο πρόσωπο σε θέση εξουσίας είναι εχθρός
και αν δεν είναι εχθρός στο στάδιο αυτό, θα γίνει αργότερα.
αργότερα φυσικά θα τον εκτελέσουν….
αλλά σε αυτό το σημείο είναι εχθρός.
παρέχετε εξέχουσα υπηρεσία απλώς με το να του αρνείστε το δικαίωμα να εκλεγεί.
να εξαργυρώσει τις τρελές του ιδέες και να αποκτήσει εξουσίες.
ο περιορισμός κάποιων ελευθεριών στο σημείο αυτό θα εμποδίσει την εξέλιξη σε κρίση και θα αντιστρέψει τη διαδικασία της αποσταθεροποίησης
Η περιστολή του δικαιώματος απόκτησης πολιτικής εξουσίας στους ανθρώπους αυτούς θα σώσει την οικονομία από την κατάρρευση.

Η θεσμοθέτηση νόμων που θα απαγορεύσει στις ιδιωτικές τηλεοπτικές εταιρίες να βιάζουν την κοινή γνώμη και τα μυαλά των ανθρώπων προς την κατεύθυνση του καταναλωτισμού.
Καμιά εταιρία δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να σας “αναγκάσει” να αγοράσετε περισσότερο αν εσείς δεν χρειάζεστε κάτι.

Θα πρέπει να υπάρχει νόμος: “Θέλεις να διαφημίσεις το αυτοκίνητο σου; “
“Εντάξει. Αλλά δε θα αναφέρεις ούτε μία φορά στη διαφήμηση σου:”
“τρέξε και αγόρασε τώρα και γλίτωσε χρήματα”
Θα πρέπει να είναι αντίθετο στο νόμο να πιέζεις τον κόσμο να αγοράσει περισσότερα

Αυτοπεριορισμός.

Πριν ξεκινήσει η διαδικασία, ο αυτοπεριορισμός ήταν αποστολή της εκκλησίας.
γιατί οι παπάδες, μας έλεγαν ότι τα υλικά αγαθά είναι καλά, αλλά δεν είναι το παν.
ότι υπάρχει κάτι άλλο σπουδαιότερο.
ότι οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν για να καταναλώνουν.
ότι ένα τόσο περίπλοκο κατασκεύασμα όσο το ανθρώπινο σώμα
πρέπει να προορίζεται για κάποιον υψηλότερο σκοπό.

Και είναι τόσο εύκολο να αποφύγεις την αποσταθεροποίηση, απλά και μόνο αρνούμενος στις άπληστες εταιρίες, μια μικρή ελευθερία: το δικαίωμα τους να σε αναγκάζουν να γίνεις καταναλωτής άχρηστων προϊόντων που σε μετατρέπουν σε καταναλωτική μηχανή.
Σαν το σκουλήκι που μπαίνει από τη μια μεριά, τρώει το μήλο και βγαίνει από την άλλη.

Συνεπώς, η αποσταθεροποίηση μπορεί εύκολα να αναστραφεί, αν η κοινωνία με τη δική της θέληση, ή με πειθώ από τους ηγέτες της αποδεχθεί την ιδέα του αυτοπεριορισμού.
είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να γίνει.

Διαφορετικά, θα φτάσετε στο σημείο που όπως λέμε και εμείς στη Ρωσία αν η Σαχάρα γίνει ποτέ κουμουνιστικό κράτος, θα ταξινομήσουμε την άμμο.
Θα πρέπει λοιπόν να “λειάνετε” τις προσδοκίες σας σε αυτό το στάδιο πριν να είναι αργά.

Οι δυνάμεις εκφυλισμού ανατρέπονται εύκολα.

Πρώτα από όλα, περιορίζοντας την εισαγωγή προπαγάνδας.
το πιο εύκολο πράγμα να κάνει κανείς.

Η Αλβανία κινείται για ΑΟΖ

Της Δωρας Αντωνιου -Έντονη κινητικότητα στο θέμα της ΑΟΖ με την Ελλάδα αναπτύσσει η Αλβανία υπό την πίεση που διαμορφώνουν τα χρονοδιαγράμματα για την ολοκλήρωση της πρότασης για τον αγωγό Trans Adriatic Pipeline (TAP), υποψηφίου για τη μεταφορά αζέρικου φυσικού αερίου στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσω Ελλάδας, Αλβανίας και Ιταλίας. Η κατασκευή του αγωγού θεωρείται για την Αλβανία εξαιρετικής σημασίας έργο, καθώς θα βάλει τη χώρα στον ενεργειακό χάρτη, θα αναβαθμίσει τον ρόλο της στα Βαλκάνια, ενώ πρόκειται για ιδιαίτερα μεγάλη επένδυση.

Βασική προϋπόθεση

Προϋπόθεση είναι η σύναψη διμερών συμφωνιών ανάμεσα στις χώρες διέλευσης και ένα από τα «αγκάθια» της υπογραφής της ανάλογης συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας είναι η εκκρεμότητα της ΑΟΖ, όπως έχει διαμηνύσει η Αθήνα. Η συμφωνία για τον καθορισμό ΑΟΖ στο Ιόνιο έχει υπογραφεί ανάμεσα στις δύο πλευρές από τον Απρίλιο του 2009. Ωστόσο, στη συνέχεια, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας, έπειτα από προσφυγή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ακύρωσε τη συμφωνία για τεχνικούς λόγους, αποφασίζοντας ότι η έγκριση της επιτροπής διαπραγμάτευσης ήταν αρμοδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας της χώρας.

Οπως έκανε γνωστό ο υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας, Εντμόν Παναρίτι, ο οποίος αναμένεται στις αρχές Οκτωβρίου στην Αθήνα, με εντολή του πρωθυπουργού της γειτονικής χώρας, Σαλί Μπερίσα, συστήθηκε διυπουργική επιτροπή για εξεύρεση θετικής λύσης στο θέμα. Ταυτόχρονα, διοχετεύθηκε στα αλβανικά μέσα ενημέρωσης εμπιστευτική έκθεση του αλβανικού ΥΠ.ΕΞ. προς τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αλβανικής Βουλής για το θέμα της ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Στην έκθεση επισημαίνεται ο συμβιβασμός με την ελληνική πλευρά ως αναγκαστικό μέτρο και παρατίθενται τα δυσμενή σενάρια με τα οποία κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωπα τα Τίρανα σε διαφορετική περίπτωση. Οπως αναφέρεται, η ελληνική πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να προβεί σε επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, καθώς τη θεωρεί ολοκληρωμένη και κατοχυρωμένη. Ετσι, εκτιμάται ότι η Αθήνα θα πιέσει για την επικύρωσή της από την αλβανική πλευρά όταν τα Τίρανα θα έχουν ανάγκη ελληνικής διεθνούς στήριξης. Ως έτερο σενάριο, δε, καταγράφεται το ενδεχόμενο να μπλοκάρει η Ελλάδα τις διαπραγματεύσεις της Αλβανίας με την Ε.Ε. για την απόκτηση καθεστώτος υπό ένταξη χώρας.

Πηγές του αλβανικού υπουργείου Εξωτερικών ανέφεραν σε σχέση με το θέμα ότι στην περίπτωση κατά την οποία η Ελλάδα αρνηθεί οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, τα Τίρανα θα μπορούσαν να φέρουν το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή να ζητήσουν διεθνή διαιτησία. Ωστόσο, στην εμπιστευτική έκθεση, σε σχέση με αυτό το ενδεχόμενο, επισημαίνεται ότι η θέση της Αλβανίας θα είναι μειονεκτική, καθώς η συμφωνία επήλθε βάσει της καλής διμερούς βούλησης, ενώ για τους διεθνείς οργανισμούς η εσωτερική νομοθεσία δεν μπορεί να εμποδίσει την εφαρμογή διεθνούς συμφωνίας.

Η ανακίνηση του ζητήματος από τα Τίρανα τώρα καταδεικνύει το ενδιαφέρον τις αλβανικής πλευράς να κλείσει η εκκρεμότητα. Το ζήτημα κυριαρχεί στην εσωτερική πολιτική συζήτηση, με αντιπολιτευόμενα κόμματα να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι έχει αρχίσει μυστικές διαπραγματεύσεις με την Αθήνα. Η ελληνική πλευρά, πάντως, διαμηνύει, όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές, ότι για το θέμα της ΑΟΖ έχει γίνει διαπραγμάτευση, έχει ολοκληρωθεί και υπάρχει συμφωνία, την οποία η Ελλάδα έχει επικυρώσει, κάτι που αναμένει και από την άλλη πλευρά.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ: Το ίδρυμα Αττατούρκ στρατολογεί πράκτορες στα νησιά του Αιγαίου

Λάζαρος Ελευθεριάδης -To πρώτο μέρος της αποκάλυψής μας για το πως οι Τούρκοι στρατολογούν πράκτορες εν μέσω οικονομικής κρίσης στα νησιά μας - Μια απίστευτη υπόθεση συνέβη στη Μυτιλήνη την ημέρα μνήμης της σφαγής των προγόνων μας από τον Αττατούρκ.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίζονται συχνά πλέον "οργανώσεις" στην Ελλάδα, κυρίως στην Θράκη και στο Β.Α. Αιγαίο οι οποίες μέσα από κάποιες συνεργασίες τους με “μικρές ομάδες φίλων Τούρκων”, γίνονται αποδέκτες τίς προπαγάνδας του Υπουργείου των Εξωτερικών της Τουρκίας διαστρεβλώνοντας μνήμες, Ιστορικά στοιχεία, προσβάλλοντας βάναυσα την κρίση μας και τις μνήμες μας. Και αυτά στην πιο αθώα τους έκφανση γιατί στην χειρότερη, κατά το παρελθόν από ανάλογες διαδικασίες η Τουρκία είχε στρατολογήσει πράκτορες στην Ελλάδα! Αποκαλύπτουμε σήμερα, ότι στην Μυτιλήνη σε εκδήλωση μιας ΜΚΟ, οι αναφορές σε προσκλήσεις-φυλλάδιά τους, καλούν τους Λέσβιους σε μια εκδήλωση όπου η πρόσκληση αποκαλεί τον Κεμάλ Ατατούρκ, ως “διαφωτιστή” ! Δηλαδή καλεί τους κατοίκους της ακριτικής Λέσβου, να δεχτούν την διαφώτιση του σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού, και να μάθει για τούς ... "ανταλλαγέντες" (υπονοεί εκουσίως ανταλλαγέντες) Μικρασιάτες πρόσφυγες και όχι στους σφαγιασθέντες και εκδιωχθέντες πρόσφυγες Έλληνες. Πρόκειται για μια αισχρή προπαγάνδα εντός των συνόρων, καλώντας τους ακρίτες να υπακούσουν στα κελεύσματα του Ατατούρκ! Αν δεν είναι αυτό μια αισχρή και απροκάλυπτη προπαγάνδα υπέρ της Τουρκίας, εντός μάλιστα ενός ευαίσθητου ακριτικού νησιού, τότε τι είναι; Σε αυτήν την προπαγάνδα του ΕΠΙΣΗΜΟΥ Τουρκικού κράτους, στην προσπάθεια παραποίησης της πρόσφατης Ιστορίας μας, μέσα από “μία ομάδα Τούρκων φίλων αποφοίτων του ’80 της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης” μόνον ανόητοι και αμαθείς Έλληνες πολίτες, μπορούν να συνδράμουν. Είναι κάτι ανάλογο της “ξενάγησης” στα Αρχαία Ελληνικά μνημεία τα οποία ευρίσκονται στις Αρχαίες Ελληνικές πόλεις στα παράλια της Μ.Ασίας, σε κάθε “group”. Ρίξτε μια ματιά στην πρόσκληση και φρίξτε με την προπαγάνδα των Τούρκων και η πίσω σελίδα Η Ελληνικότητα των μνημείων και των χώρων διαστρεβλώνεται "οικτρά", όπως και τα Ιστορικά στοιχεία, μερικές φορές δε, οικειοποιούνται από τους Τούρκους τα Ελληνικά μνημεία, αποφεύγοντας επισταμένα και την αναφορά της λέξης, “Ελληνικό”, Ελλάδα, κλπ. Ο Ελληνικός πολιτισμός για τούς Τούρκους, όπως και ο Βυζαντινός πολιτισμός, απλά δεν υφίσταντο. Βέβαια οι κωλοτούμπες και τα φοβικά σύνδρομα απέναντι των Τούρκων με συνεχείς υποχωρήσεις, οι οποίες τείνουν να αναγορευτούν σε “αξιωματικό βίωμα”, τα καθιέρωσε ως Ελληνική Εξωτερική πολιτική ο ΓΑΠ, και οι “κηπουροί” του και βέβαια τα απανταχού αργυρώνητα “τσιράκια” του. Κάποια στιγμή, κάποιοι εδώ στην Ελλάδα, πρέπει να αιτιολογήσουν και τα εισοδήματά τους ως “δημοσιογράφοι” ή ως “αρθρογράφοι”, ειδικότερα δε αυτοί, οι οποίοι ανέλαβαν προκλητικά και κατ`εργολαβία, την υπεράσπιση της προπαγάνδας έναντι αδράς ώς φαίνεται αμοιβής. Φέτος κλείνουν 90 χρόνια από την τραγωδία του Ελληνισμού, της Μικρασιατικής Καταστροφής του Σεπτέμβρη του 1922, οι εικόνες όπως και οι μνήμες είναι ακόμη νωπές. Σημειώνω μόνον για λόγους Ιστορικής Αλήθειας, ότι τής Ανταλλαγής πληθυσμών, η οποία συνέβη το 1923, κατόπιν του συμφώνου το οποίο υπεγράφη στις 30 Ιανουαρίου 1923, έπεται και οριστικοποιείται ως συμφωνία (η Ανταλλαγή πληθυσμών), με την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάννης στις 11 Ιουλίου του 1923.(σ.σ. επ`αυτού θα επανέλθω σύντομα). Σε ότι δε, αφορά τον “διαφωτιστή” Κεμάλ Ατατούρκ, η γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων συνετελέσθη και αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον αμιγών Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου και της Μ.Ασίας, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεοτούρκων (Κεμάλ Ατατούρκ) κατά την περίοδο 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή σε περίπου 213.000-368.000 Ελλήνων Ποντίων, μόνον. Αυτή είναι η Ιστορική αλήθεια και καταδεικνύει το ότι, πολύ πρίν το 1922 ο Ατατούρκ “διαφώτιζε”, σφάζοντας τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Μ.Ασίας, και κατόπιν, το 1923, έγινε η Ανταλλαγή πληθυσμών, απο αυτούς οι οποίοι απέμειναν και γλίτωσαν από το “μαχαίρι” του “διαφωτιστή” Ατατούρκ. Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Χουριέτ» στις 13 Μαΐου 2011. Η εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είχε γράψει ότι «η θέση της Τουρκίας για το Αιγαίο δεν έχει αλλάξει. Τα ζητήματα αυτά εξετάζονται, στο πλαίσιο όλων των "προβλημάτων" του Αιγαίου, στις διερευνητικές επαφές μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών. Η φάση αυτή δεν είναι η ενδεδειγμένη για ανακοίνωση σχετικά με το νομικό καθεστώς των εν λόγω νησιών». Ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Σελτσούκ Ουνάλ στίς 19 Μαίου 2011 δήλωνε : “Υπάρχουν στο Αιγαίο ζητήματα αλληλένδετα. Η θέση της χώρας μας για τη θάλασσα του Αιγαίου είναι ξεκάθαρη και γνωστή σε όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές. Επιθυμούμε να γίνει το Αιγαίο θάλασσα ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών”. Παραθέτω την εφημερίδα της Κυβέρνησεως στην οποίαν αποτυπώνεται η πολιτική "ενδοτισμού" στο μεγαλείο της, υπογράφων ο ΓΑΠ. Η καταστροφή της Σμύρνης και η κατάκτηση της από τους Τούρκους πριν από 90 ακριβώς χρόνια είναι «γιορτή» για τους "γείτονες", και ήδη πραγματοποιήθηκαν μεγάλες τελετές σε διάφορα σημεία της Πόλης. Βέβαια σ’αυτούς τους «πανηγυρισμούς» τους, οι Τούρκοι φτάνουν σε σημείο γελοιότητος. Τούρκοι ηθοποιοί ανέβηκαν στην ταράτσα της Νομαρχίας της Σμύρνης και ύψωσαν την τουρκική σημαία . Τον Σεπτέμβριο του 1922 τούρκος αξιωματικός είχε ανέβει στο ίδιο κτίριο, είχε υποστείλει την σημαία της Ελλάδας και είχε υψώσει την τουρκική σημαία. Οι τούρκοι ακόμη και 90 χρόνια μετά, προσπαθούν να "φανατίσουν" το λαό τους εναντίον των Ελλήνων. Περιστατικά όπως του κ. Στρατή Αναγνώστου, του ιστορικού, οι δηλώσεις του οποίου, σύμφωνα με τούς Τούρκους, για τη πυρπόληση της Σμύρνης προκάλεσαν θόρυβο στην Ελλάδα, πριν από μερικές ημέρες. Ο οποίος με μήνυμά του (ο κ. Αναγνώστου) σήμερα προς το Onalert, εξηγεί πολλά: βάζει τα πράγματα στη θέση τους κι εξηγεί ότι τα όσα παρουσιάστηκαν ως δηλώσεις του σε ντοκιμαντέρ των Τούρκων, δεν ήταν οι ολοκληρωμένες θέσεις του, αλλά φράσεις οι οποίες συγκολλήθηκαν και παρουσιάστηκαν μετά από "μοντάζ". Λέει ο κ. Αναγνώστου μεταξύ άλλων, " Μετά από πρόσκληση της Κίνησης «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο», δέχθηκα να δώσω συνέντευξη σε Τούρκο σκηνοθέτη, στα πλαίσια ενός ντοκιμαντέρ για λογαριασμό του δήμου Σμύρνης, στο οποίο θα καταγραφόταν και η άποψη ενός Έλληνα ιστορικού για τον εμπρησμό της Σμύρνης το 1922. Η συνέντευξη δόθηκε πριν από δυο-τρεις μήνες περίπου στη Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης, παρουσία μαρτύρων και διήρκεσε σχεδόν πάνω από 30 λεπτά,...Η εκδοχή ότι τη φωτιά την έβαλαν οι Έλληνες στρατιώτες δεν ευσταθεί, γιατί ό ελληνικός στρατός είχε εγκαταλείψει τη Σμύρνη, τρεις μέρες πριν από την έναρξη της πυρκαγιάς...Κατά τη γνώμη μου, τη φωτιά την έβαλαν Τούρκοι τσέτες...". Αυτή η προκλητική προσπάθεια παραποίησης των δηλώσεων ενός Έλληνα Ιστορικού και των Ιστορικών στοιχείων περιλαμβάνεται στην προσπάθεια της Τουρκικής προπαγάνδας να στρεβλώσει και να παραποιήσει την Νεότερη Ιστορία μας. (http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=18076). Στους δρόμους της πόλης πραγματοποιήθηκαν τελετές «εορτασμού της απελευθέρωσης της Σμύρνης» όπως αποκαλούν οι Τούρκοι την κατάκτηση της όμορφης αυτής Ελληνικής πόλης από τους ίδιους . Το θράσος όμως ορισμένων απο την συγκεκριμένη ΜΚΟ, οι οποίοι “επιθυμούν” κατά έναν "περίεργο" τρόπο, την συνύπαρξη των λαών στο Αιγαίο, είναι το ότι μοιράζουν και κάρτες του “ιδρύματος Ατατούρκ” εις την Τουρκικήν, με τηλέφωνα και υπευθύνους, σε όσους Έλληνες επιθυμούν να "διαφωτιστούν" πέραν του κανονικού ή να γίνουν μέλη επι τιμή, αυτού του Ιδρύματος. Δεν ντρεπόμαστε λίγο κύριοι, μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσει και ο απλός Έλληνας πολίτης, δεν φτάνει η “τραγωδία” την οποίαν υφιστάμεθα, ώς λαός και ώς κοινωνία, ώς κράτος, πρέπει να υποστούμε και τούς νέους “Εφιάλτες” ;;; Στην προγραμματισμένη εκδήλωση την ημέρα της καταστροφής της Σμύρνης στην Μυτιλήνη στις 14 Σεπτεμβρίου 2012, οι Τούρκοι “επισκέπτες” του ιδρύματος Ατατούρκ και επίσημοι προσκεκλημένοι της ΜΚΟ “συνύπαρξη στο Αιγαίο”, τί θα γιόρταζαν, ή τί γιορτάζετε στις 14 Σεπτεμβρίου του 2012 κύριοι, με συνοδεία τα σαντούρια και τούς ζουρνάδες, την καταστροφή ή την "απελευθέρωση" της Σμύρνης ;;; Πώς μια ημέρα πένθους για τούς Έλληνες, ημέρα μνήμης της καταστροφής της Σμύρνης, θα την μεταλλάξετε, σε ημέρα γιορτής και δή κατάκτησης της Σμύρνης απο τούς καταστροφείς της Τούρκους, και πως θα συνεορτάζουν ΘΥΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ;;; Πώς μπορεί αυτά τα δύο να "παντρευτούν", Θύτες και Θύματα να συνεορτάζουν το ίδιο γεγονός, από νοήμονες ανθρώπους ;;; Αυτό μόνον μιά ΜΚΟ αναλόγου “συνυπαρξιακής αντίληψης” θα μπορούσε να το κατορθώσει. Η χρηματοδότηση των Μ.Κ.Ο ήταν πάντα πεδίο συζήτησης και προβληματισμού, όχι πάντα χωρίς λόγο όπως αποδεικνύει η παρέμβαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Μερικές από τις πηγές χρηματοδότησης υπήρξαν διεθνείς οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank Group) , εθνικοί οργανισμοί όπως η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς αλλά και οργανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από πολλούς εκφράζονται επιφυλάξεις και αντιρρήσεις για τους σκοπούς και τις δράσεις πολλών από τις Μ.Κ.Ο. Χαρακτηριστική είναι η άποψη του φιλοσόφουPeter Hallward ο οποίος δηλώνει πως η δράση των Μ.Κ.Ο είναι ένας αριστοκρατικός τύπος άσκησης πολιτικής, και πως σε κάθε περίπτωση, η διεθνής "δικτύωση" των Μ.Κ.Ο είναι πλέον εκτενής. Ανεξάρτητα από τη γνώμη την οποίαν μπορεί να έχει ο καθένας, ένα είναι βέβαιο, πως δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζουν το ρόλο του κράτους, ούτε να υποκαθιστούν κρατικές λειτουργίες. Ούτε να λειτουργούν ως "αφετηρία" για να μπορούν κάποιοι να πλουτίζουν, ή για να μπορούν οι "κυβερνητικοί παράγοντες", να διορίζουν την εκλογική τους πελατεία σε μια περίοδο κατά την οποίαν δεν μπορούν να διορίσουν με την ίδια ευκολία στο δημόσιο τομέα όπως πριν από μερικά χρόνια. (Παλιά μου τέχνη, κόσκινο !!!) Για το τέλος σας κρατήσαμε αυτήν εδώ την κάρτα του Ιδρύματος Αττατούρκ, για την οποία θα σας μιλήσουμε σε δεύτερο μέρος! Οπως καταλάβατε ... συνεχίζεται!!!. Πηγές : ε/φ Δημοκράτης της Μυτιλήνης http://www.alfavita.gr/artro.php?id=40707

Η Ελληνική Ομογένεια αναλαμβάνει και πάλι δράση για την εξάλειψη του χρέους της Ελλάδας.

Η Ελληνική Ομογένεια αναλαμβάνει και πάλι δράση για την εξάλειψη του χρέους της Ελλάδας. Η πρωτοβουλία "End National Debt" υποστηρίζει ότι έχει καταθέσει ήδη σε τράπεζες του Καναδά, αμερικανικά ομόλογα ύψους 600 δισ. δολαρίων που προορίζοντ

αι για την εξαγορά του συνόλου του ελληνικού χρέους προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, τα ευρωπαϊκά κράτη αλλά και τους ιδιώτες πιστωτές.

Η πρωτοβουλία "End National Debt"
έχει συσταθεί κυρίως από ομογενείς της Αμερικής και πρόεδρος της είναι ο Μανώλης Λαμπράκης. Ο ίδιος μίλησε στο Tv Creta, και διευκρίνισε πως αυτά τα χρήματα θα δοθούν μόνο υπό δύο αυστηρούς όρους.

Πρώτον να αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση την εξαγορά του χρέους που βρίσκεται στα χέρια οργανισμών και κρατών από τρίτους και δεύτερον να αλλάξει το Σύνταγμα της χώρας και να προκηρυχθούν νέες εθνικές εκλογές.

Ωστόσο, δε διευκρινίζει την αλλαγή του Συντάγματος που προτείνει, καθώς αναφέρει χαρακτηριστικά πως αυτό είναι δουλειά των Συνταγματολόγων. "Αρκεί να υπάρχει ένα Σύνταγμα δικαιότερο για τον ελληνικό λαό", αναφέρει στη συνέχεια. Και συνεχίζει, διευκρινίζοντας πως η πρωτοβουλία δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες.

"Στις 7 Σεπτεμβρίου, πέντε μέρες πριν από την προθεσμία που είχαμε δώσει, ανοίχτηκαν δύο λογαριασμοί σε καναδικές τράπεζες. Κατετέθησαν 600 δις δολάρια για την Ελλάδα στον ένα λογαριασμό και 50 δις δολάρια για την Κύπρο.

Οι δύο αυτοί λογαριασμοί είναι κηδεμονεύομενοι λογαριασμοί. Υπάρχει δηλαδή μια συμφωνία μεταξύ καταθετών με την Τράπεζα, η οποία μπορεί να τα αφήσει ελεύθερα αν συμβούν ορισμένα πράγματα", δήλωσε στη διάρκεια της συνέντευξης που έδωσε στην τηλεόραση TV Creta.

"Η εξαγορά του χρέους προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη του δανεισθέντος, δηλαδή της κυβερνήσεως, διότι αλλάζει ο δανειστής. Είπαμε δηλαδή ότι θα εξαγοράσουμε το χρέος, ώστε να μπορέσουμε να ζητήσουμε κάποιες πολιτικές αλλαγές με σκοπό την αναδιοργάνωση του ελληνικού κράτους", ανέφερε μεταξύ άλλων.

Η επιτακτική ανάγκη στρατηγικού (επανα)σχεδιασμού και ανασύστασης του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) Ελλάδας-Κύπρου

‘Εμπροσθοφύλακας’
“Η επιτακτική ανάγκη στρατηγικού (επανα)σχεδιασμού και ανσύστασης του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας-Κύπρου”
15 Μαϊου 2012
Νικόλας Στυλιανού 

Η μετάβαση στον 21^ο αιώνα, η εμφάνιση απειλών ασύμμετρου χαρακτήρα και φύσης, η ανάδειξη ακραίων μη-κρατικών οργανώσεων και η ρευστή μέχρι και ασταθής κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στη Μέση Ανατολή εγκαινίασαν μια εντελώς καινούρια εποχή σε ότι αφορά στους τρόπους που διεξάγονται οι πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και τα ίδια τα θέατρα επιχειρήσεων. Έχουν αναδειχθεί μορφές πολέμου απείρως αποτελεσματικότερες και επιφέρουσες ισχυρότερα πλήγματα από τον ίδιο τον συμβατικό πόλεμο. Εντούτοις, στην εποχή που πολεμικές επιχειρήσεις διεξάγονται μέσω του κυβερνοχώρου και της οικονομίας, οφείλουμε να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις παραμένουν κύριο συστατικό στοιχείο του σύγχρονου πολέμου. Ίσως σε ορίζοντα κάποιων δεκάδων χρόνων αποκλειστικά θέατρα επιχειρήσεων να αποτελούν ο κυβερνοχώρος και η οικονομική δραστηριότητα. Ωστόσο, οι ένοπλες δυνάμεις, η σκληρή ισχύς δηλαδή, παραμένει το κύριο συστατικό στοιχείο των στρατηγικών εθνικής ασφάλειας των κρατών. Σκοπός της παρούσας τοποθέτησης είναι να υπογραμμίσει την ανάγκη για στρατηγικό επανα-σχεδιασμό και συνεπώς ανασύσταση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) το οποίο θα συμβαδίζει στις ανάγκες της νέας εποχής, χωρίς να έχει όμως εγκαταλείψει την πεμπτουσία του, δηλαδή τη στήριξή του στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν και η στρατηγική σύλληψη του Δόγματος είχε λάβει χώρα αρκετά πιο πριν, η ανακήρυξη της σύζευξης των αμυντικών χώρων Ελλάδας-Κύπρου έγινε το 1993. Η θεωρητική σύλληψη αλλά και μετέπειτα υλοποίηση του Δόγματος αποτελεί έξοχο παράδειγμα παραγωγικής αλλά και ουσιαστικής συνεργασίας και επικοινωνίας της ακαδημαϊκής κοινότητας και της εκτελεστικής εξουσίας. Φυσικά, οι συνθήκες για μια τέτοια συνεργασία υπήρξαν ιδανικές. Με άλλα λόγια υπήρχε ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας, συνεννόησης και συνεργασίας ακαδημαϊκών-στρατηγικών αναλυτών με συγκεκριμένα άτομα τα οποία υπήρξαν σε θέσεις που ασκούσαν έντονη επιρροή ή χάρασσαν τα ίδια πολιτική. Η περίοδος μεταξύ 1993 και 2000 υπήρξε ομολογουμένως η πιο παραγωγική και ουσιαστική περίοδος του Δόγματος. Διεξάγοντο κοινές ασκήσεις ελλαδικών και κυπριακών ενόπλων δυνάμεων, υπήρχε μόνιμη και ένοπλη ελληνική παρουσία στο Νησί. Σκοπός όμως δεν είναι να περιγραφούν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Δόγματος.

 Έκτοτε το Δόγμα παραμένει επιεικώς ανενεργό και η ευθύνη βαραίνει ανεξαιρέτως όλους τους κυβερνητικούς σχηματισμούς από το 2000 μέχρι και σήμερα. Σε μια περίοδο όπου οι απαιτήσεις για τη διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας έχουν κυριολεκτικά εκτοξευτεί, η ανάγκη για ουσιαστική ανασύσταση του Δόγματος αλλά και στρατηγικού και τακτικού (επιχειρησιακού) του επανασχεδιασμού, είναι πολύ μεγάλη. Με άλλα λόγια, η ανασύσταση του Δόγματος με τις θεωρητικές και επιχειρησιακές προδιαγραφές των μέσων της δεκαετίας του ’90 είναι ανώφελη. Αυτό διότι η πάροδος δύο δεκαετιών έχει σηματοδοτήσει νέα εποχή και συνεπώς νέες τάσεις στην στρατιωτική επιστήμη. Ακόμα, όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα, θεωρώ πως το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου υπήρξε η πιο ισχυρή στρατηγική αποτροπής (deterrence strategy) από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα . απέναντι στην τουρκική υπαρξιακή απειλή. Οφείλουμε να καταλάβουμε το εξής: Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις σημαίνει αυξημένη διαπραγματευτική ικανότητα από θέση σχετικής ισχύος. Βρισκόμενος στο εξωτερικό και συνομιλώντας με συναδέλφους σε διάφορα συνέδρια εισπράττω την έκπληξή τους όταν αντιλαμβάνονται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ίσως το μοναδικό κράτος στον κόσμο το οποίο διαλύει οικειοθελώς τις ένοπλες δυνάμεις του, βασισμένο ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στους ευσεβείς πόθους για τη λύση του εθνικού του προβλήματος. Χωρίς να υποβαθμίζουμε τις όποιες πολιτικές ευθύνες, η επιτακτική ανάγκη για μια ολοκληρωμένη εθνική αποτρεπτική στρατηγική πρέπει να έχει αφετηρία την ισχυρή και επιχειρησιακά επαρκή Εθνική Φρουρά με τη συμπόρευση και από κοινού στρατηγικό σχεδιασμό με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στα πλαίσια του Δόγματος του ΕνιαίουΑμυντικού Χώρου. Τέλος, θεωρώ πως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ωφέλιμης και ουσιαστικής αποτελεί η υιοθέτηση και ανάπτυξη θεσμών που θα υποστηρίζουν θεωρητικά, πολιτικά και επιχειρησιακά το έργο των ενόπλων μας δυνάμεων όπως αυτούς που προτάθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν από τον γράφοντα όπως αυτών του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών και Αμυντικών Αναλύσεων και του Συμβουλίου Κοινού Στρατηγικού Σχεδιασμού Ελλάδας-Κύπρου.

Τέλος, το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου στον 21^ο αιώνα πρέπει να προσαρμοστεί στο εντελώς καινούριο περιβάλλον ασφάλειας της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου εντάσσοντας στην οργανωτική και επιχειρησιακή του δομή στρατηγικές αντιτρομοκρατίας, καταπολέμησης της πειρατείας, μηχανισμούς Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue), καταπολέμησης λαθρεμπορίου όπλων και διπλής χρήσης υλικών (dual-use material). Πιστεύω ακράδαντα πως ένα σύγχρονο Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου μπορεί να αναδειχθεί ως ο πλέον αξιόπιστος παράγοντας ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή του περιφερειακού συμπλέγματος ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Μοναδική προϋπόθεση και εν πολλοίς ερωτηματικό παραμένει η ύπαρξη ειλικρινούς πολιτικής βούλησης.

«ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ» [

Του Στρατηγού ε.α. Δ. ΣΚΑΡΒΕΛΗ

Επιτίμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ

Ακαδημαϊκού

                Το θέμα μας, Κυρίες και Κύριοι, με το οποίο θα σας απασχολήσω για 30΄ λεπτά, έχει δύο σκέλη, την γεωπολιτική του ελληνικού χώρου και την εθνική μας άμυνα. Νομίζω, παρέλκει να εξηγήσω, τη στενή διασύνδεση των δύο μερών του θέματος, διότι κατά την ανάπτυξή του θα διαφανεί πλήρως.

            Κυρίες και Κύριοι,

            Ο κόσμος μας έχει τις ατέλειές του. Προς Θεού δεν καταφέρομαι κατά του Πάνσοφου Δημιουργού. Αναφέρομαι στην ανθρώπινη λογική και αντίληψη των πραγμάτων, που θέλει να βλέπει δύο «ανισότητες» (ίσως κακώς τις είπα ατέλειες), ως αφετηρία και υπόβαθρο πολλών δραστηριοτήτων του ανθρώπου, στην πορεία της ιστορίας του πάνω στη γη.

            Πιο συγκεκριμένα, αναφερόμενος στην πρώτη ανισότητα, αυτή αφορά στην ανισομερή κατανομή του πλούτου και των φυσικών πόρων της γης, που έχουν σχέση με την επιβίωση και την ανάπτυξη και είναι η βάση της «γεωοικονομίας» σε σύγχρονη ορολογία.

            Η δεύτερη ανισότητα αφορά στη διαφοροποίηση της στρατιωτικής σημασίας των διαφόρων σημείων και περιοχών του πλανήτη, σε συνάρτηση με την πρώτη ανισότητα, που συνιστά τη «γεωστρατηγική».

            Γεωστρατηγική και γεωοικονομία αποτελούν – όπως είναι γνωστό – τους δύο βασικούς πόλους της γεωπολιτικής.

            Αλλά, υπάρχει και μία τρίτη ανισότητα (ατέλεια) αυτή που αφορά στον άνθρωπο. Δεν αναφέρομαι στις ανθρωπολογικές διαφορές (π.χ. χρώμα, σωματική διάπλαση…) ή στις πολιτισμικές ετερότητες (π.χ. ιστορία, παράδοση, έθιμα…..). Αναφέρομαι κυρίως, και αυτό θέλω να επισημάνω, στην αδυναμία εξεύρεσης κοινού παρονομαστού αρχών και αξιών, παγκόσμιας εμβέλειας και ισχύος, που θα επέτρεπαν στον άνθρωπο να επεμβεί διορθωτικά – εξισορροποιητικά στις προαναφερθείσες ανισότητες, δια το κοινόν – πανανθρώπινο καλόν και όφελος. Αντ΄αυτού, οι άνθρωποι, σε ομάδες και έθνη – κράτη αντιμάχονται αλλήλους μέσα σε γεωπολιτικά πλαίσια, με όρους ισχύος και ζωτικών συμφερόντων, προς εκμετάλλευση των ανισοτήτων, για ίδιον όφελος και ανάπτυξη, με αποτέλεσμα τις τεράστιες αντιθέσεις, τις συγκρούσεις και τους πολέμους, που τελικά φθάσαμε να τους αποκαλέσουμε και ανθρωπιστικούς, σχήμα οξύμωρο, τέλειος παραλογισμός. Αλλά, Κυρίες και Κύριοι, η γεωπολιτική είναι «γεωπολιτική της ισχύος», ο ανίσχυρος δεν κάνει γεωπολιτική και εν πάση περιπτώσει η γεωπολιτική δεν ήταν ποτέ και δεν είναι γεωπολιτική της αγάπης και της αρετής.

            Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η γεωπολιτική σημασία του ελληνικού χώρου στηρίζεται περισσότερο – για να μη πούμε εξ ολοκλήρου – στη γεωστρατηγική του χώρου, παρά στη γεωοικονομία του. Ο ελληνικός χώρος, κάτω από γεωστρατηγικό φακό, προκαλεί με τη γεωγραφική θέση του. Αυτή η χωροθεσιακή ελληνική πραγματικότητα, εντάσσει το χώρο στις πλέον σημαντικές στρατηγικές περιοχές του κόσμου μας. Στο μέσο τριών ηπείρων και σημαντικών θαλασσών (Ανατ. Μεσογείου, Ευξείνου Πόντου, Αδριατικής) και με τη γεωφυσική μορφολογία του, ως χερσαία και συνάμα θαλάσσια και νησιωτική ενότητα, συνιστά γεωστρατηγικό σημείο αναφοράς. Ο ελληνικός χώρος είναι βαλκανικός, ταυτοχρόνως ευρωπαϊκός και μεσογειακός. Είναι μέρος της Ανατ. Λεκάνης της Μεσογείου, γύρω από την οποία αναπτύχθηκαν σπουδαίοι πολιτισμοί και οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες. Βρίσκεται στην κορυφή ενός τριγώνου, του οποίου οι δύο άλλες κορυφές βρίσκονται στη Μέση Ανατολή και στην Κασπία, όπου επικεντρώνονται σήμερα τεράστια συμφέροντα. Η Κρήτη αυτή και μόνη, με προέκταση στον κυπριακό χώρο (εφόσον ισχύει το δόγμα του ΕΑΧ)[2], δεσπόζουν σημαντικών θαλασσίων οδών, επαυξάνοντας τη γεωπολιτική σημασία του ελληνικού χώρου.

            Αλλά, την γεωπολιτική αξία του χώρου, μαρτυρεί περισσότερο παντός άλλου, η ίδια η ιστορία του τόπου. Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος με δομικό στοιχείο την πόλη-κράτος και με τη δυναμική του, ως προς την πολιτική δράση, τα γράμματα και τις τέχνες, το εμπόριο και την οικονομία, αλλά και με τις στρατιωτικές δραστηριότητές του, δεν ήταν παρά ο πρόδρομος και μία μικρογραφία της σημερινής διεθνούς κοινότητας. Αν η συγκροτημένη γεωπολιτική σκέψη και γνώση έκανε την παρουσία της στις αρχές του περασμένου αιώνα, στη Γερμανία, στη Σουηδία και στην Αγγλία, αλλά και στη Γαλλία και στις ΗΠΑ, η γέννηση της γεωπολιτικής, ίσως αδιαμόρφωτης και μη συστηματοποιημένης, αναμφισβήτητα έλαβε χώρα το πρώτον στη σκέψη και στη δράση των αρχαίων προγόνων μας. Αν μιλήσουμε για θεμελίωση γεωπολιτικής σκέψης, αυτή βρίσκεται στα κείμενα του πρώτου ίσως γεωπολιτικού επιστήμονα και στρατηγού Θουκυδίδη, που παραμένει έκτοτε πάντα επίκαιρος (για να δανεισθώ τον τίτλο βιβλίου του πρέσβεως Βύρωνα Θεοδωροπούλου). Τόσο επίκαιρος, ώστε σήμερα να διδάσκεται σε πολλά ξένα πανεπιστήμια και να μελετάται από ινστιτούτα πολιτικής και στρατηγικής σκέψης. Οι γεωπολιτικοί όροι της «ισχύος», των «ζωτικών συμφερόντων», του «δικαίου του ισχυρού»….είναι Θουκυδίδειοι. Αν η αρχαία Ελλάδα έχει την πατρότητα πολλών τομέων γνώσης – και την έχει – τότε γιατί να μην έχει και αυτήν της γεωπολιτικής ;

            Η ελληνική ιστορία σε όλη τη διαδρομή της, σαν μύθος, σαν θρύλος και σαν ιστορία, έχει να επιδείξει δράση που σχετίζεται με γεωπολιτικές επιδιώξεις. Η αργοναυτική εκστρατεία και τα κατορθώματα του Ηρακλή αντανακλούν τέτοιες επιδιώξεις. Η πρώτη σύγκρουση Ανατολής – Δύσης έλαβε χώρα στον ελληνικό χώρο (Μαραθώνας – Σαλαμίνα). Ναυμαχίες παγκόσμιας εμβέλειας – με τα τότε δεδομένα – όπως του Ακτίου και αιώνες αργότερα της Ναυπάκτου, διεξήχθησαν σε ελληνικές θάλασσες. Στη σκέψη του Ναπολέοντα ήταν πάντα ο ελληνικός χώρος, σαν βάση για τις προς ανατολάς βλέψεις του (από μαρτυρίες του Las Casas, που είχε μαζί του συνομιλίες στην Αγ. Ελένη, στη διάρκεια της εξορίας του). Αν η ελληνική υποταγή στον Τούρκο δυνάστη κράτησε τόσους αιώνες, τούτο δεν είναι άσχετο με τη δυτική γεωπολιτική αντίληψη που ήθελε ακεραία την οθωμανική επικράτεια, διότι αυτή, με την κατοχή των Στενών και του ελληνικού κορμού, συνιστούσε ιδεώδη φραγμό στις βλέψεις της διαρκώς μεγενθυνομένης Ρωσίας προς τις θερμές θάλασσες. Γι΄αυτό και ο Ναύαρχος Κόδριγκτων περιέπεσε σε δυσμένεια μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, διότι το πλήγμα κατά της τουρκικής ισχύος ήταν ανεπιθύμητο, μια και η πολιτική της Αυτοκρατορίας απέβλεπε στην Πελοπόννησο και μόνο, υπό μορφή προτεκτοράτου της, για τη διασφάλιση του σημαντικού άξονα Γιβραλτάρ, Μάλτα, Σουέζ. Πολύ αργότερα προσέθεσε στον άξονα και την Κύπρο. Δεν απέβλεπε στην αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

            Aς αφήσουμε όμως να μιλήσει και η νεώτερη ιστορία για την γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου. Η γεωπολιτική θεωρία του Μackinder, εκ των πρωτεργατών της σύγχρονης γεωπολιτικής επιστήμης, περί καρδιάς της γης (heartland) και περιμέτρου (rimland) επιβεβαιώθηκε και στους δύο Π.Π. με πρωταγωνιστή την Γερμανία.

            Η Ελλάδα, χώρα της παράκτιας ζώνης, της «rimland», προέβη τότε, με κριτήρια γεωπολιτικά, σε ορθές επιλογές υψηλής στρατηγικής, συμπαραταχθείσα με τις άλλες δυνάμεις της «rimland», δηλαδή την Αντάντ στον Α΄ και τη Δυτική Συμμαχία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Χώρα δικαιώθηκε στις επιλογές της, αφού και στις δύο περιπτώσεις ωφελήθηκε εδαφικά, αν και όχι απολύτως, σε σχέση με τις επιδιώξεις της. Εξάλλου, η γεωστρατηγική σημασία του ελληνικού χώρου ήταν τέτοια, ώστε και στις δύο μεγάλες συγκρούσεις δεν θα μπορούσε να παραμείνει σε κατάσταση ουδετερότητας.

            Κατά τον Α΄Π.Π., στον ηπειρωτικό ελληνικό κορμό συγκροτήθηκε ένα από τα κύρια μέτωπα αυτού του πολέμου, το μακεδονικό μέτωπο. Από αυτό επιχειρήθηκε η διάσπαση της αμύνης των Κεντρικών Δυνάμεων, η οποία και επετεύχθη. Η χρησιμοποίηση του ελληνικού χώρου και γενικώς της Βαλκανικής Χερσονήσου ως πρόσβασης για ενέργεια κατά της Κεντρικής Ευρώπης επανήλθε και υπεστηρίχθη και κατά τον Β΄Π.Π., ασχέτως αν επικράτησε τελικά η άποψη της απόβασης στην ιταλική χερσόνησο.

            Το θέμα της «ουδετερότητος» της Χώρας, που προαναφέρθηκε, με σκοπό την αποφυγή των συνεπειών που θα είχε η εμπλοκή της, παρουσιάστηκε και κατά τους δύο πολέμους. Και κατά μεν τον Α΄Π.Π., η Χώρα, ως συνέχεια των βαλκανικών πολέμων, αλλά και υπό την επήρρεια της Μεγάλης Ιδέας, είχε ακόμη στόχους απελευθερωτικούς, εφ΄όσον ελληνικοί πληθυσμοί διατελούσαν εισέτι υπό ξένη κατοχή και συνεπώς ώφειλε να τους πραγματώσει. Όμως, κατά τον Β΄Π.Π., η αποφυγή του πολέμου, η ουδετερότης, παρά τη γνωστή αποφυγή πάσης αφορμής και αιτίας, δεν ήταν θέμα δικής της επιλογής, διότι τελικώς της επεδόθη η γνωστή τελεσιγραφική αξίωση της Ιταλίας. Η γεωπολιτική του ελληνικού χώρου, ούτως ή άλλως, δεν ευνοεί την ουδετερότητα.

            Στη δεύτερη περίπτωση, στον Β΄Π.Π., η Χώρα, με τη νικηφόρο εκστρατεία της, ανέτρεψε τα ιταλικά σχέδια, όμως η γεωπολιτική της παράμετρος επροκάλεσε τη γερμανική επίθεση και την κατάκτησή της, όχι μόνο διότι ο ελληνικός χώρος ήταν απαραίτητος στα γερμανικά σχέδια κατά θετικόν τρόπον, διότι θα υποβοηθούσε τις επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική και θα παρείχε πρόσβαση προς την περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου και τα πολύτιμα πετρελαϊκά αποθέματα, αλλά και κατά αρνητικόν τρόπο, απαγορεύοντας τη χρήση του από τον αντίπαλο, δηλαδή τους Συμμάχους, όπως είχε γίνει κατά τον Α΄Π.Π. Γι΄αυτό το τελευταίο υπάρχει υπόμνηση στο κείμενο της Διακοινώσεως που ο Γερμανός πρέσβυς επέδωσε στον τότε Πρωθυπουργό Αλεξ. Κορυζή. Το κείμενο λέγει ότι,….. «από τινων εβδομάδων ουδεμία απομένει αμφιβολία ότι, η Αγγλία επιχειρεί να εγκαταστήσει εν Ελλάδι νέον μέτωπον κατά της Γερμανίας, του είδους της κατά τον Α΄Π.Π. εκστρατείας», εννοώντας το μακεδονικό μέτωπο. Ο ελληνικός χώρος λοιπόν θα κατελαμβάνετο. Αφού αυτό δεν το επέτυχαν οι Ιταλοί, το ανέλαβαν οι Γερμανοί. Επί πλέον, με τον ελληνικό χώρο στη διάθεση των συμμάχων, δεν θα ήτο ασφαλής, τουλάχιστον από τη Συμμαχική αεροπορία, η πλευρική κατά της Ρωσίας γερμανική εκστρατεία, η προς την Καυκασία, και θα ήσαν εντός βεληνεκούς τα πολύτιμα για τη Γερμανία ρουμανικά πετρέλαια.

            Αξίζει ακόμα να μνημονευθεί, προς επίρρωσιν της γεωπολιτικής σημασίας του ελληνικού χώρου, ότι, παρά το γεγονός της γερμανικής αποχώρησης από το μεγαλύτερο μέρος του, εντός του 1944, το προπύργιον της Κρήτης δεν είδε την ελευθερία του παρά την υστάτη ώρα, τον Απρίλιο του επομένου έτους, ένα μήνα πριν από τον τερματισμό του μεγάλου αυτού πολέμου.

            Με τα μέχρι τούδε συντόμως εκτεθέντα, γίνεται νομίζω κατανοητή η δυναμική της χωροθεσίας της Ελλάδος από γεωπολιτικής απόψεως. Οι τότε ισχυροί παίκτες του Διεθνούς Συστήματος δεν θα άφηναν έξω από τους υπολογισμούς τους ένα τέτοιο χώρο. Και δεν το εννοούμε αυτό, μόνο για την περίοδο των πολεμικών επιχειρήσεων. Τους ενδιέφερε και το μεταπολεμικό σκηνικό. Έτσι, λήγοντος του πολέμου, στις συσκέψεις της Γιάλτας (Φεβρουάριος 1945) και του Πότσνταμ (Αύγουστος 1945) επροχώρησαν στη γνωστή «διανομή», η οποία καθόρισε και την τύχη του ελληνικού χώρου, πάντοτε με κριτήρια γεωπολιτικά. Είναι αυτά ακριβώς τα κριτήρια που προφανώς έλειψαν από τους σχεδιασμούς της τότε Αριστεράς του Τόπου μας, όταν απεφάσισε τον επώδυνο τρίτο γύρο. Τολμούμε δε να πούμε ότι και στο Κυπριακό θέμα, έλειψαν τα γεωπολιτικά στοιχεία, στις αρχές της δεκαετίας του 50, παρά το γεγονός ότι στην περίπτωση της Κύπρου αυτά ήσαν λαλίστατα. Αν ελαμβάνοντο υπόψη, ίσως να είχαν γίνει εξ αρχής διαφορετικές μεθοδεύσεις και το κυπριακό να είχε άλλη πορεία.

            Ήδη μεσούντος του Β΄Π.Π., ο Mackinder επεξεργάστηκε την αρχιτεκτονική του μεταπολεμικού κόσμου. Η νέα Δύναμη που θα εδέσποζε στην «καρδιά» της γης, την heartland, δεν μπορούσε πλέον να είναι η Γερμανία, μπορούσε όμως κάλλιστα να είναι η Ρωσία (ως Ε.Σ.Σ.Δ.). Αν για τη Γερμανία το κίνητρο ήταν η θεωρία περί «ζωτικού χώρου» των Haushofer και Ratzel, με εποικοδόμημα τον εθνικοσοσιαλισμό, για τη μεταπολεμική Ρωσία ήταν ο απόλυτος έλεγχος άλλων χωρών, με εποικοδόμημα τον μαρξιστικό διεθνισμό. Οι ευρωπαϊκές χώρες της rimland, του παράκτιου τόξου, έπρεπε να οργανωθούν στρατιωτικά για τη συγκράτηση-ανάσχεση (containment) των δυνάμεων της καρδιάς. Στις ευρωπαϊκές χώρες επεβάλλετο πλέον να προστεθούν και οι υπερατλαντικές, οι Η.Π.Α. και ο Καναδάς, που είχαν αποδειχθεί απαραίτητες και στους δύο πολέμους. Με το βιβλίο του «The Geography of Peace» που κυκλοφόρησε το 1944, ο Spykman ασπαζόμενος τη γενική αντίληψη του Mackinder, έθεσε τις πρώτες βάσεις για τη γεωπολιτική σύλληψη του Νατοϊκού σχεδιασμού. Πάνω στη δική του αρχιτεκτονική οικοδομήθηκε λίγα χρόνια αργότερα, το 1949, η Ατλαντική Συμμαχία, ο Οργανισμός ΝΑΤΟ, πέντε με έξη χρόνια μετά τη θεωρητική διατύπωση της αναγκαιότητός του, ως ακρογωνιαίου λίθου, για τη διασφάλιση της ειρήνης (έστω και ως ειρήνης του τρόμου – λόγω της πυρηνικής απειλής) και την εξασφάλιση του Δυτ. Κόσμου.

            Από καθαρά γεωπολιτικής απόψεως, το τόξο ανασχέσεως ήταν ελλιπές χωρίς τον ελληνικό χώρο. Κατόπιν αυτού, προσεκλήθη και το έτος 1952 προσεχώρησε στο ΝΑΤΟ και η Χώρα μας. Για την Ελλάδα, ο Mackinder είχε ήδη γράψει, ότι….. «η κατάκτησή της από μία ισχυρή χερσαία Δύναμη θα δώσει πιθανότατα σε αυτή τη Δύναμη τη δυνατότητα του ελέγχου όλης της Παγκόσμιας Νήσου». Η προσχώρηση της Χώρας μας ήταν η πρώτη μεταπολεμικά από τις δύο μεγάλες της επιλογές υψηλής στρατηγικής, με γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά κριτήρια. Η δεύτερη ήταν η ένταξή μας στην Ε.Ε. Με την πρώτη αποβλέψαμε στη διασφάλιση της παραμονής μας στον ελεύθερο κόσμο της Δύσεως, με τη δεύτερη αποβλέψαμε στην οικονομική,αλλά και στην πολιτική ενδυνάμωσή μας. Το ίδιο έτος, 1952, προσεχώρησε στο ΝΑΤΟ και η Τουρκία και τρία χρόνια αργότερα συγκροτήθηκε ο CENTO (Central Treaty Organization), με τον οποίο το τόξο συμπληρώθηκε με τις νότιες ασιατικές χώρες, Ιράκ, Ιράν και Πακιστάν.

            Κυρίες και Κύριοι,

            Σχετικά με τη σημασία της γεωπολιτικής διαστάσεως της Χώρας μας, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι αυτή συνεπικουρείται και από το πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό εποικοδόμημα του συγκεκριμένου γεωγραφικού και γεωφυσικού χώρου. Η σταθερή πολιτική δομή και το δημοκρατικό πολίτευμα, το πλούσιο ιστορικό παρελθόν, η πληθυσμιακή ομοιογένεια με την έννοια της εθνικής και θρησκευτικής αυτοσυνειδησίας, η παράδοση και οι αξίες της ζωής, είναι παράμετροι ή μάλλον συντελεσταί της γεωπολιτικής βαρύτητος της Χώρας, μαζί με τη γεωστρατηγική και την όποια γεωοικονομική παρουσία της. Ακόμη και η δυναμικότης του αποδήμου ελληνισμού, καταλλήλως αξιοποιουμένου, είναι συντελεστής υπολογίσιμος. Είναι, η Χώρα, ένας μικρός παίκτης στη διεθνή σκηνή, όμως είναι σοβαρός παίκτης για τον περίγυρό της, με την προϋπόθεση ότι και η ιδία συμπεριφέρεται σοβαρά.

            Σήμερα, στα 10 και πλέον χρόνια του μεταψυχροπολεμικού κόσμου μας, η Γεωπολιτική και συνακόλουθα η Άμυνα, προκαλούνται από νέας μορφής απειλές, τις καλούμενες και ασύμμετρες, με πρώτη τη διεθνή τρομοκρατία. Η δεδομένη χωροθεσία του Τόπου μας δεν τον αφήνει ανεπηρέαστο από τις επιπτώσεις. Έτσι είμεθα μάρτυρες της μετανάστευσης λαθραίας ή μη, του οργανωμένου εγκλήματος, της δράσης μιας εσωτερικής τρομοκρατίας και καθόλου λιγότερο των κινδύνων από την αλόγιστη διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής και την μη ανατάξιμη περιβαλλοντική φθορά. Και ενώ οι νέες απειλές καλούν σε διεθνή συνεργασία για την αντιμετώπισή τους, ο κόσμος μας, ιδιαίτερα ο ευρωατλαντικός κόσμος, διχάζεται ως προς τη μεθόδευση της δράσης του για την αντιμετώπιση των απειλών, με τις ΗΠΑ να ακολουθούν μίαν ηγεμονική πορεία που μάλλον αποδεικνύεται αντιπαραγωγική (περίπτωση Ιράκ). Μέσα σ΄αυτό το νέο περιβάλλον ασφαλείας, η Χώρα από μόνη της, αλλά και συλλογικά, μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς των οποίων είναι μέλος, κυρίως την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, καλείται να διασφαλίσει την επιβίωση και το μέλλον της.

            Έτσι ερχόμεθα στο δεύτερο σκέλος της ομιλίας, αυτό της εθνικής άμυνας, η οποία φέρει και το βάρος και την κύρια ευθύνη της ασφάλειας και ακεραιότητας του Τόπου. Μιας Άμυνας, η οποία καλείται να λάβει υπόψη της τον ασταθή πολιτικά χώρο των Βαλκανίων, την τουρκική απειλή και το νέο περιβάλλον ασφαλείας του εγγύτερου, αλλά και ευρύτερου ορίζοντα και να σχεδιάσει ανάλογα. Ο σχεδιασμός της πρέπει :

            α.         Να έχει προοπτική που να καλύπτει το ορατό μέλλον.

            β.         Να αντιμετωπίζει όλες τις απειλές, με μία ιεράρχησή των.

            γ.         Να ανταποκρίνεται σε κοινές, συμμαχικές ή διεθνείς αποστολές.

            Είναι αδύνατο στο χρόνο που μας απέμεινε να εξετάσουμε ικανοποιητικά, την άμυνα κάτω από τους τρεις αυτούς άξονες σχεδιασμού της. Είναι όμως εφικτό να προβούμε σε σύντομο σχολιασμό κάποιων παραμέτρων της, τονίζοντας σημεία που νομίζω ενδιαφέρουν και αυτό τελικά θα κάνω.

            Κυρίες και Κύριοι,

            Η άμυνά μας νομίζω πρέπει πρωτίστως να εκπληρώνει σαν ένα ελάχιστο, τον γνωστό, όρο της «αποτροπής» με γνώμονα την κύρια απειλή, την τουρκική. Το λέγω αυτό, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη μία πολιτική προσέγγισης από μέρους μας και ταυτόχρονα ανοικτή η ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος. Νομίζω η άμυνά μας πρέπει να ακολουθεί τη δική της αυτόνομη συλλογιστική, τουλάχιστον έως ότου αποδώσουν κάποιους βέβαιους καρπούς και οι δύο αυτές προοπτικές, εξαρτώμενες όμως αμφότερες από τις διαθέσεις της γείτονος. Αυτή η αντίληψή μου αφορά και στην Κύπρο, εφόσον εμείς διατηρούμε σε ισχύ το δόγμα ΕΑΧ. Η πολύ πρόσφατη συνέντευξη του Στρατηγού Οζκιόκ σε Έλληνα δημοσιογράφο μου ενίσχυσε αυτή μου την αντίληψη. Ήταν μία συνέντευξη που δεν απευθύνετο μόνο στους Έλληνες, αλλά και στον πρωθυπουργό του, τον κ. Ερντογάν. Συνέντευξη επανεπιβεβαίωσης όλων των μέχρι τούδε τεθέντων ζητημάτων – διεκδικήσεων από τη γείτονα.  Επανερχόμενος στο θέμα της αποτροπής θέλω να τονίσω ότι αυτή πρέπει να εξασφαλίζει δύο τινα, πρώτον την ικανότητα για ένα προληπτικό κτύπημα φθοράς του αντιπάλου και δεύτερον, όχι ολιγότερης σπουδαιότητας, την πολιτική θέληση και δη εκπεφρασμένη, αποδοχής ακόμα και ενός πολέμου, στην περίπτωση που αυτός είναι η επιλογή της άλλης πλευράς. Σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή μη εκπλήρωσης των όρων αυτών, διακινδυνεύουμε την πολιτική ομηρία μας, αν τούτο δεν έχει ήδη συμβεί.

            Ένα άλλο σημείο που επιθυμώ να θίξω, είναι αυτό της αμυντικής μας εξασφάλισης μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. Με άλλα λόγια η εγγύηση των συνόρων μας από πλευράς ασφαλείας, η οποία – το γνωρίζουμε όλοι – εξαρτάται από την προοπτική οικοδόμησης ενός αυτονομημένου ευρωπαϊκού αμυντικού πυλώνα. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά οι δυσκολίες του εγχειρήματος ήσαν ανέκαθεν πολλές και όλες σε σχέση με το φορέα συλλογικής αμύνης που λέγεται ΝΑΤΟ. Ήδη, μετά την όποια διαφοροποίηση της Ε.Ε. έναντι του υπερατλαντικού νατοϊκού εταίρου, εξ αιτίας του Ιράκ, οι δυσκολίες αντί να εξομαλύνονται, επαυξάνονται. Πλέον του γεγονότος, ότι δεν βλέπω πως θα λειτουργήσει το άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ και μελλοντικά ίσως ένα ανάλογο της Ε.Ε. (και υπάρχει πρόβλεψη συλλογικής αμύνης στο σχέδιο του ευρωπαϊκού συντάγματος με το άρθρο 40) στην περίπτωση επίθεσης από μέλος του πρώτου οργανισμού, ενδεχομένως και του δεύτερου, όπως αντίστοιχα είναι ή θα γίνει η Τουρκία. Τι προσπαθώ να μεταφέρω εδώ, είναι η βεβαιότητα της απειλής, έναντι της πιθανολογουμένης εξασφάλισής μας από εταίρους. Η πρώτη μας καλεί σε υπεύθυνη εθνική άμυνα, η δεύτερη σε ανεύθυνη έναντι του Τόπου και της επιβίωσής του συμπεριφορά. Ουδεμία λοιπόν χαλάρωση και ουδένας εφησυχασμός στα θέματα αμύνης έως ότου έχουμε απτές αποδείξεις ή μάλλον εγγυήσεις ασφαλείας από Ε.Ε.

            Μία τρίτη παράμετρος της αμύνης που επιθυμώ να θίξω, είναι η οικονομική υποστήριξή της και το κάνω διότι, ενώ όλοι παραδεχόμεθα τις απειλές χωρίς διαφορές, όλοι συμφωνούμε, κάποιοι ασπάζονται την άποψη της μείωσης των αμυντικών δαπανών. Και το κάνουν ισχυριζόμενοι ότι επαυξάνουν ταυτόχρονα την αμυντική ισχύ. Αλλά ο χώρος της άμυνας δεν επιδέχεται μαγικές λύσεις. Αντιλαμβάνομαι την έννοια του κόστους – αποτελεσματικότητας και την περιστολή της σπατάλης, αλλά δυσκολεύομαι να κατανοήσω τη μείωση των χρημάτων με ταυτόχρονη αύξηση της ισχύος. Επί έτη πολλά προβάλλεται το γεγονός του υψηλότερου ποσοστού δαπανών από όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ. Δεν συσχετίζεται όμως τούτο, ούτε με την πραγματικότητα των απειλών που εμείς αντιμετωπίζουμε σε σύγκριση με τις άλλες χώρες, ούτε με τον υψηλότερο Π/Υ τους, με αποτέλεσμα σε πραγματικά χρήματα το υψηλό ποσοστό μας % να αντιστοιχεί σε λιγότερα χρήματα, με τα οποία συντηρούμε μεγαλύτερο από αυτές στράτευμα (π.χ. η Ολλανδία με τριπλάσιο Π/Υ από εμάς, παρά το μικρό ποσοστό της διαθέτει περισσότερα από εμάς χρήματα για ένα στράτευμα που αριθμεί το ένα τρίτο των δικών μας αρμάτων και πυροβόλων). Όλοι οι τομείς έχουν τις ανάγκες τους, η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια κ.λ.π. και δεν πρέπει να ανταγωνίζονται αλλήλους ως προς τη χρηματοδότησή τους, αλλά να αξιολογηθούν και να ιεραρχηθούν αυτόνομα. Έχει και η ασφάλεια το δικό της κόστος. Μόνο που αυτή δεν φαίνεται και θεωρείται αυτονόητη. Ουδείς αντιλαμβάνεται ότι παράγεται μέσα από την αποτροπή και τη λειτουργία της άμυνας.

            Μία τελευταία πτυχή της άμυνας, που θέλω να θίξω, διότι τελειώνει ο χρόνος της ομιλίας μου, που την θεωρώ μάλιστα ως την πλέον σημαντική, είναι το ανθρώπινο δυναμικό της. Μία απλή έστω προσέγγιση του θέματος αυτού, απαιτεί ξεχωριστή ομιλία. Εδώ σήμερα, κάποιες παραμέτρους του μόνο θα μνημονεύσω, όπως είναι η ποσοστική διάστασή του, λόγω της γνωστής δημογραφικής μας πενίας. Επίσης την παράμετρο της θητείας, τόσο σαν υποχρεωτικής στράτευσης, όσο και σαν διάρκειας υπηρέτησης. Ως προς την πρώτη (το θεσμό της υποχρεωτικής στράτευσης) φρονώ ότι πρέπει να διαφυλαχθεί από τη σημερινή τάση επαγγελματοποίησης του στρατεύματος, διότι είναι ο συνδετικός κρίκος με τον ελληνικό λαό του οποίου ευθύνη είναι η άμυνα. Να μη παρασυρόμεθα από επαγγελματικούς στρατούς, οι οποίοι πολεμούν εκτός των χωρών των, εμείς θα πολεμήσουμε υπερ βωμών και εστιών. Αν η νέα τεχνολογία και άλλοι λόγοι καλούν για προσωπικό κάποιας μονιμότητας, να βρούμε τη χρυσή τομή του αναγκαιούντος ποσοστού, όχι πάντως εις βάρος του θεσμού που προανέφερα. Εδώ υπεισέρχεται και η δεύτερη παράμετρος της διάρκειας της θητείας, η οποία αυξομειώνει την ποσότητα και δεν είναι άσχετη με τον επαγγελματισμό.Έχω την αίσθηση, ίσως να σφάλω, ότι στα θέματα αυτά έχουν παρεισφρήσει πολιτικά κριτήρια και όχι τέτοια πραγματικών αναγκών της αμύνης μας.

            Το ηθικόν του προσωπικού, η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, (την έχω γράψει στο κείμενο με κεφαλαία γράμματα),η εκπαίδευσή  του, οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, είναι όλα σοβαρές πτυχές του ανθρωπίνου δυναμικού, πάνω στις οποίες πρέπει να εγκύψουμε με πάθος, διότι η ανθρώπινη διάσταση αντανακλά πρωτίστως την ποιότητα του στρατεύματος. Παρά την όποια πρόοδο της στρατιωτικής τεχνολογίας, οι πόλεμοι θα συνεχίσουν να κερδίζονται ή να χάνονται από τους ανθρώπους και όχι από τις μηχανές.

            Κυρίες και Κύριοι,

            Συμπερασματικά και επιγραμματικά (και τελειώνω),

• Ο σημερινός κόσμος μας έχει μεγάλο έλλειμμα ασφαλείας και η Ελλάδα γεωπολιτικά είναι στο μάτι του κυκλώνα.
• Η πολιτική σταθερότητα συνεχίζει να είναι το ζητούμενο στα Βαλκάνια, ενώ στη Μ.Α. ο πόλεμος μένεται και ας έχει κηρύξει τη λήξη του ο πρόεδρος Μπους.
• Η τουρκική εμμονή στις επιδιώξεις της εις βάρος μας παραμένει αμείωτη.
• Η όποια ευρωπαϊκή εγγύηση ασφαλείας μας, είναι ακόμα στη φάση της ελπίδας και προσδοκίας.
• Άρα, η εθνική άμυνα συνιστά αδήριτη αναγκαιότητα αποκλειστικά δικής μας ευθύνης, καταφυγή και σκέπη της απρόσκοπτης επιβίωσής μας και της εθνικής πορείας μας.

                               

 

---

[1] Από την ομιλία του Στρατηγού και Ακαδημαϊκού Δ. Σκαρβέλη κατά την έναρξη του 3^ου Διεθνούς Συνεδρίου της ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ, την 10^ην Νοεμβρίου 2003.

[2] ΕΑΧ : Ενιαίος Αμυντικός Χώρος